Ramkeshar’s World

A Complete Website

Swine Flu: Public Health Emergency Declared

The World Health Organization (WHO) reports that the current situation regarding the outbreak of swine flu is evolving rapidly. As of April 27, 2009, the United States Government has reported 40 laboratory confirmed human cases of swine influenza A (H1N1), with no deaths. Mexico has reported 26 confirmed human cases of infection with the same virus, including seven deaths. Canada has reported six cases, with no deaths, while Spain has reported one case, with no deaths.

For its part, the U.S. Centers for Disease Control and Prevention (CDC) reports that it is working very closely with officials in states where human cases of swine influenza A (H1N1) have been identified, as well as with health officials in Mexico, Canada and the World Health Organization. This includes deploying staff domestically and internationally to provide guidance and technical support.

The CDC activated its Emergency Operations Center to coordinate the agency’s response to this emerging health threat, and yesterday the Secretary of the Department Homeland Security, Janet Napolitano, declared a public health emergency in the United States. This will allow funds to be released to support the public health response. CDC’s goals during this public health emergency are to reduce transmission and illness severity, and provide information to assist health care providers, public health officials and the public in addressing the challenges posed by this newly identified influenza virus. To this end, CDC has issued a number of interim guidance documents in the past 24 hours.

In addition, CDC’s Division of the Strategic National Stockpile (SNS) is releasing one-quarter of its antiviral drugs, personal protective equipment, and respiratory protection devices to help states respond to the outbreak. Laboratory testing has found the swine influenza A (H1N1) virus susceptible to the prescription antiviral drugs oseltamivir and zanamivir. This is a rapidly evolving situation and CDC will provide updated guidance and new information as it becomes available.

CDC is recommending everyday actions that people can take to stay healthy:
Cover your nose and mouth with a tissue when you cough or sneeze. Throw the tissue in the trash after you use it.
Wash your hands often with soap and water, especially after you cough or sneeze. Alcohol-based hands cleaners are also effective.
Avoid touching your eyes, nose or mouth. Germs spread that way.
Try to avoid close contact with sick people. Influenza is thought to spread mainly person-to-person through coughing or sneezing of infected people.

If you get sick, CDC recommends that you stay home from work or school and limit contact with others to keep from infecting them.

Swine flu is a respiratory disease of pigs caused by type A influenza that regularly causes outbreaks of influenza among pigs. Swine flu viruses do not normally infect humans; however, human infections with swine flu do occur, and cases of human-to-human spread of swine flu viruses have been documented.

The public health emergency declaration is available at http://www.hhs.gov/secretary/phe_swh1n1.html. For information on swine flu, visit http://www.cdc.gov/swineflu.

WHO advises no restriction of regular travel or closure of borders. It is considered prudent for people who are ill to delay international travel and for people developing symptoms following international travel to seek medical attention, in line with guidance from national authorities.

There is also no risk of infection from this virus from consumption of well-cooked pork and pork products. Individuals are advised to wash hands thoroughly with soap and water on a regular basis and should seek medical attention if they develop any symptoms of influenza-like illness.

Source Internet


June 30, 2009 Posted by | Health | Leave a comment

Mysteries of Michael Jackson’s Sudden Death

Michael Jackson, a former child star who became one of the best-selling pop artists of all time before a descending into a strange and reclusive lifestyle, died on Thursday afternoon at a Los Angeles hospital, where he had been rushed in full cardiac arrest after collapsing at his nearby rental home.

His passing was front page news around the world, airwaves were filled with his greatest hits from “Thriller” to “Billie Jean,” social networking sites were bombarded with messages and tributes from fans and musicians continued to pour in.

“It’s so sad and shocking,” said former Beatle Paul McCartney. “I feel privileged to have hung out and worked with Michael. He was a massively talented boy man with a gentle soul. His music will be remembered forever.”

Few details were known about the circumstances surrounding Jackson’s death, but the entertainer was reportedly unconscious and not breathing by the time he arrived at UCLA Medical Center, and doctors were unable to revive him.

His body was flown by helicopter from the hospital to the coroner’s office late on Thursday.

Brian Oxman, a spokesman for the Jackson family, told CNN on Thursday the family had been concerned about his health and had tried in vain to take care of him for months.

“Michael appeared at rehearsals a couple of times, he was very seriously trying to be able to do those rehearsals,” Oxman said of Jackson’s preparations for a series of 50 concerts that were scheduled to begin in London in July.

“His use of medications had gotten in the way, his injuries which he had sustained performing, where he had broken a vertebrae and he had broken his leg from a fall on the stage, were getting in the way,” Oxman told CNN.

Authorities have scheduled an autopsy for Friday. But they cautioned it could take weeks to determine a cause of death, which will likely have to wait for the return of toxicology tests. Those tests will determine if Jackson had any drugs, alcohol or prescription medications in his system.

Detectives from the Los Angeles Police Department’s Robbery Homicide division searched Jackson’s home in the upscale Holmby Hills neighborhood of Los Angeles at the behest of Chief William Bratton. But they called the investigation an “every day” event.

Source: Internet

June 30, 2009 Posted by | Entertainment | Leave a comment

ख्यातिको आत्माले शान्ति पाउन्, परिवारले न्याय पाउन्

सुन्दा मात्रै पनि आङ सिरिङ हुने एउटा अत्यन्तै डरलाग्दो हत्याको घटना भएको छ राजधानीमा। कालिमाटीको जेसीआरसी कलेज पढ्ने १९ वर्षकी एक किशोरी ख्याति श्रेष्ठलाई अपहरण गरेको १७ दिनपछि हिजो लाश भेटिएछ। त्यो पनि पापीले पाप लुक्छ भन्ठानेर होला, टाउको र कम्मरमुनिको भाग काटेर खोल्सामा गाडेको रहेछ।



आज पूरै काठमाडौँ यो खबरले स्तब्ध भयो। कलेजका केही साथीहरुले सडकमा उत्रेर न्यायको माग गरे। बिचरा उनीहरु। उनीहरुले गर्न सक्ने त्यति मात्रै थियो। तर जनताका लागि राजनीति गरेको भन्ने दलका नेताहरुले एक शब्द बोल्न आवश्यक ठानेनन्। मानौँ, सारा नेपालीलाई मनमा छोएको यो घटनाले उनीहरुको गैँडे छालालाई भेदन सकेको थिएन। कारण, ख्याति कुनै दलकी सदस्य थिइनन् !



त्यसैले एउटा सामान्य वक्तव्य निकाल्ने औपचारिकता पनि उनीहरुले देखाउन सकेनन्। उनको हत्यामा संलग्न भनी प्रहरीले आज पत्रकार सम्मेलन गरी सार्वजनिक गरेको एक व्यक्ति उनकै शिक्षक रहेछन्। उनलाई पक्रेपछि बल्ल हिजो उनैले देखाएको ठाउँमा खोज्दा लाश भेटिएको रहेछ। नरदेबीमा डेरा गरी बस्ने ४२ वर्षका विरेन श्रेष्ठ (प्रधान) उनलाई ट्युसन पढाउने शिक्षक रहेछन्। क्यानाडामा रहेकी आफ्नी पत्‍नी र दुई छोरीसँग बस्न केही दिनमा नै उनी त्यहाँ जान लागेका थिए। क्यासिनोमा गएर लाखौँ लाख रुप‍ैयाँ उडाउने कूलत उनमा थियो रे।

Birn Shrestha

Birn Shrestha

अनि हत्यामा संलग्न भनी पक्राउ परेका अर्का चाहिँ १६ वर्षकी मेरिना शाक्य रहिछिन्। आम्मै नि, १६ वर्षकीलाई के त्यस्तो परेछ र यस्तो जघन्य पाप काममा लागिछिन् ! मेरिना र वीरेनले मिलेर हत्या गरेको प्रहरीले बताएको छ।

विराटनगर घर भएकी ख्यातिलाई परिवारले पढाउन कै लागि काठमाडौँ ल्याएका थिए। उनी एक्ली छोरी रहिछिन्। पापीहरुले अपहरण गरेर १० लाख रुपैयाँ फिरौति मागेर पनि पैसा लिइसकेर पनि पोल खुल्ने डरले त्यसरी निर्दयी किसिमले हत्या गरेका रहेछन् ।

नालायक दलहरुको चाला देखियो, अब कानुनले उनीहरुलाई अर्को फेरि त्यस्तै अपराधी जन्मन नसक्ने गरी सजाय दिएन भने यो देशमा जंगली कानुन लागू होला भन्ने डर छ। अनि त्यति बेला भीडले अपराधीलाई कुटी कुटी मार्लान् भन्ने डर छ। जस्तो आज एउटा भीडले गर्‍यो। यो घटनाको समाचार अन्नपूर्ण पोस्टले छाप्दा “प्रहरीले ललितपुरको बुङगमतीस्थित एक घरबाट एक युवतीको शरीरको गिंड बरामद गरेको छ ” भनेर लेखिदिएछ। बुङ्गमतीका स्थानीय बासिन्दाहरुले आफूहरुलाई बदनाम गराउन खोजेको भन्दै पत्रिका छापिने प्रेसमा तोडफोड गरेर पत्रिका समेत जलाइदिएछन्।

June 23, 2009 Posted by | crime | Leave a comment

सीमा अतिक्रमणको प्रतिवेदनमा के छ ?

सीमा क्षेत्रबाट मानिस विस्थापित भई लमहीस्थित सामुदायिक वनमा बसोबास गरेपछि सीमाको अवस्थाबारे अनुगमन गर्न गठित दाङ जिल्लास्तरीय सर्वदलीय टोलीले बिहीबार आफ्नो प्रतिवेदन सार्वजनिक गरेको छ। प्रतिवेदन सार्वजनिक गर्दै नेकपा (एमाले), दाङका उपसचिव घनश्याम बुढाथोकीले सीमावासीका समस्या समाधानका लागि सरकारले तत्काल ध्यान पुर्‍याउनुपर्ने र सीमावासीले पनि वन क्षेत्रको अतिक्रमण रोक्नुपर्ने बताए।

के छ त प्रतिवेदनमा ?
• नेपालीहरुको बालीनाली र जंगलमा मनपरी भारतीयपक्षले गाई, बाख्रा छोडिदिने र उक्त क्रियाकलापको विरोध गर्दा “निचेतो आएगा” भनी धम्क्याउने गरेको पाइयो।
• २०६६ जेष्ठ १४ गते भैसाहीमा भारतीय गुण्डा आई गंगा श्रेष्ठलाई जवर्जस्ती गर्न खोज्दा उनका श्रीमान चन्द्रबहादुर श्रेष्ठले प्रतिकार गर्न खोजे, हाल उनी बेपत्ता छन्।
• आजभन्दा दुई वर्ष पहिला भैसाहीमा मोटरसाइकलमा आएका भारतीयले देबी खड्कालाई जवर्जस्ती अपहरण गरी बेपत्ता पारेका छन्।
• राजपुर गा.वि.स.वडा नं. ९ भैसाहीकी गायत्री वि.कलाई २०६२ सालमा भारतीय गुण्डाहरुले अपहरण गरी ५/६ महिना राखी चरम यौन शोषण गरेको र बलात्कारको पीडा सहन नसकी आत्महत्या गरेको।
• २०६२ सालमा बरुवानाकाबाट अमृत वि.क.की बहिनी रामकुमारी वि.क. वर्ष १७ लाई गाई ग्वाला गएको बखत बेपत्ता पारिएको।
• पटौलीनाकामा २०६४ सालमा बहादुर घर्तीका छोरी गीता घर्तीलाई १६ हजार रकमसहित लुटपाट र बलात्कार गरेको।
• लोकबहादुर वि.क.की बहिनी सुशीला वि.क. वर्ष १६ लाई २०६३ सालमा बरुवानाकाबाट बेपत्ता गराइएको।
• २०४८ सालमा वर्ष १८ की नौसरा वि.क.लाई बरुवानाकाबाट अपहरण गरी बेपत्ता पारिएको।
• बरुवानाकाका केशमान वि.क.की छोरी भानु वि.क. २०६२ सालदेखि बेपत्ता पारिएको।
• बरुवानाकामा एकै घरका गणपति वि.क.की दुई छोरी १९ वर्षीया लुटी वि.क. लाई २०६१ साल र अर्की छोरी १६ वर्षीय स्यानी विकलाई २०६३ सालदेखि बेपत्ता बनाइएको।

पृष्ठभूमि :
वि.सं. १८१६ देखि १८७५ सम्म नेपाल-भारतबीच भएका सीमा सम्झौता र सीमांकनको विवाद भारतको एकतर्फी मिचाहा प्रवृत्तिका कारण आजसम्म सुल्झिन सकेको छैन। सीमा क्षेत्रमा बसोबास गर्ने नेपालीहरुलाई भारतीय पक्षले गर्ने ज्यादती सीमाबासीका लागि नियति जस्तै बनेको छ। आफ्नो देश र जनताको स्वाभिमान रक्षाका खातिर नेपाल सरकारले कुनै प्रभावकारी कदम चाल्न सकिरहेको छैन। विवादित सीमा क्षेत्रका समस्या र सीमा विवादलाई वैज्ञानिक ढंगले सुल्झाउन भारत सरकारसंग कुटनैतिक पहल गर्ने, आफ्नो सीमा रक्षा गर्न नेपाल सरकारले कुनै कदम चाल्न नसक्दा सीमा क्षेत्रमा समस्याहरु अद्यावधि कायमै छन्। जसको पछिल्लो तथ्य दाङ जिल्ला अन्तर्गत पर्ने नेपाल-भारत सीमा क्षेत्रमा भारतीय पक्षबाट भएको ज्यादती हो।

भारतीय पक्षको ज्यादती सहन नसकी उक्त क्षेत्रबाट जनता विस्थापित भई सतबरिया गाउँ विकास समिति वडा नं. १ को कर्री साामुदायिक वनमा आई बस्न थालेपछि सिंगो राष्ट्रको ध्यान आकृष्ट हुन पुगेको छ र उक्त घटनाको सत्यतथ्य अध्ययन गरी समस्याको वास्तविक समाधान निकाल्न स्थलगत अनुगमनको आवश्यकता परेकोले सभापति पदमलाल विश्वकर्माको नेतृत्वमा रहेको व्यवस्थापिका संसद/अन्तर्राष्ट्रिय सम्वन्ध तथा मानव अधिकार समितिको संसदीय टोली कोइलावासदेखि खँग्रानाकासम्मको अध्ययनमा र सभासद अमिक शेरचनको नेतृत्वमा केन्द्रस्तरको सर्वदलीय टोली र जिल्लास्तरीय/सर्वदलीय सर्वपक्षीय टोली भौकानाकादेखि खँग्रानाकासम्मको अध्ययनमा २०६६ जेठ २६ गतेदेखि जेठ २९ गतेसम्म कार्यक्षेत्रमा गई आफ्नो कार्यमा खटी अध्ययन गरेको थियो।

• भारतीय सीमा क्षेत्रको पश्चिम राजपुर गाउँ विकास समिति वडा नं. ९ देखि गोबरडिहा गाउँ विकास समिति वडा नं. ६ भौरीसालनाकाभित्र पर्ने विभिन्न नाकाबस्तीमा रहेका आधारभूत जनजीविकाका समस्याहरुको अध्ययन गरी सो को समाधान कसरी गर्न सकिन्छ ? त्यसको अध्ययन गर्न।

• भारतीय पक्षबाट नाका क्षेत्रमा भइरहेका ज्यादतीको अध्ययन गरी नाकाबासीको सुरक्षा के कसरी हुन सक्छ सो को अध्ययन गरी योजना तयार गर्न।

• भारतीय पक्षबाट सीमा क्षेत्रमा भइरहेका गतिविधि र सीमा स्तम्भको अध्ययन गरी नेपालको वास्तविक सीमा पहिचानको आधार तयार गर्न पुराना तथ्यको अध्ययन गर्न।

अध्ययनको कार्ययोजनाः
• पदमलाल विश्वकर्माको नेतृत्वमा रहेको संसदीय टोलीले आफ्नो अध्ययन कोइलावासनाकादेखि प्रारम्भ गरी खँग्रानाकामा आई समापन गर्ने।

• अमिक शेरचनको नेतृत्वमा रहेको सर्वदलीय, सर्वपक्षीय टोलीले पश्चिम भौकानाकादेखि अध्ययन प्रारम्भ गरी पूर्व खँग्रानाकामा गई समापन गर्ने।

• दुवै टोली खँग्रानाका आई एक अर्काका अनुभव आदान-प्रदान गरी सामूहिक धारणा निर्माण गर्ने र प्रारम्भिक धारणा सार्वजनिक गर्ने।

• कार्यक्षेत्रमा रहेका नाकाबासीसँग प्रत्यक्ष छलफल गरी समस्याको पहिचान गर्ने।

• सीमा स्तम्भ र भारतीय पक्षले सीमा क्षेत्रमा गरिरहेको वास्तविक गतिविधिको प्रत्यक्ष अवलोकन गर्ने र स्थानीय जानकार व्यक्तिसंग यस सम्वन्धमा सोधखोज गर्ने।

• नाकाबासीसँग छलफल र स्थानीय विकास निर्माण र जनसरोकारका विषयको प्रत्यक्ष अवलोकन गरी केन्द्रस्तरका/जिल्लास्तरका र तत्कालीन राहत कार्यक्रमको प्याकेज कार्यक्रम तयार गर्ने।

• नाका क्षेत्रमा नेपाल राज्यको उपस्थिति, शिक्षा, स्वास्थ्य, यातायात, सञ्चार, खाद्यान्न र कृषि क्षेत्र विकासको पहुँच र सुविधाको विषयमा स्थलगत अध्ययन गर्ने र सम्भावनाको खोजी गर्ने।

• भारतीय पक्षको ज्यादती, नेपाली चेलीबेटीमाथिको अपमान, अत्याचार, चेलीबेटी बेचविखन, लुटपाट, बलात्कार, हत्या, हिंसाको स्थलगत अध्ययन र जनतासंग यस विषयमा सामूहिक छलफल गरी समस्या समाधानका निम्ति आ-आफ्नो क्षेत्रबाट पहल गर्ने र सबैको ध्यान आकर्षित गर्ने।

नाकाबासी र सीमा समस्याहरुः

सीमा समस्याहरुः
• सीमा क्षेत्रमा एउटा पनि जङ्गे पिलर नभएको।

• भएका Square पिलर चुरे पहाडमा रहेको उक्त पिलर २०-२५ वर्षपहिला बनाइएको पाइयो, पिलरमा हुनुपर्ने सामान्य विषय समेत नभएको।

• Square पिलरमा भारत र नेपाल दुवैतर्फखोपा बनाई उक्त खोपामा खोपेर नेपाल भारतको संकेत पिलर निर्माण मिति नलेखिएको, हालसालै Paint ले लेखिएकोले उक्त पिलर वास्तविक सीमा पिलर नभई नेपालतर्फको साक्षी पिलर हुन सक्ने देखियो। भारत पक्षबाट पिलरहरु एकतर्फी रुपमा मर्मत तथा लिपपोत गरेको पाइयो।

• भारतपक्षले चुरेदेखि तलको समथर भाग भारतको हो भनी स्थानीय जनतालाई गाली गलौज र धम्क्याउने गरेको पाइयो।

• नेपाली बस्तीभित्र आई काठको नयाँ सीमा स्तम्भ गाडेको, घरकै नजिकमा आई, एकतर्फी सीमा रेखांकन गरेको, भारतकै भाषामा दशगजा भनिने क्षेत्रमा ट्रेञ्चको नाममा खाल्डा खनेको, नेपाल भूमितर्फ भारतले एकतर्फी गोठ बनाउने गरेको पाइयो।

• नेपाली जनतालाई नेपाली सीमाभित्र भारतीय गाइगोठ बनाउन लगाउने गरेको।
• भारतीय सीमा सुरक्षा वलले नेपाली सीमाभित्र हतियारसहित प्रवेश गरी नेपाली जनतालाई धम्क्याउने, त्रसित बनाउने गरेको पाइयो।

• भारतीय क्षेत्रतर्फको ५ देखि १० किलोमिटरसम्मका प्रत्येक नाकासंग सम्वन्धित बाटो नेपाली जनतालाई जवर्जस्ती उर्दी जारी गरी खन्न लगाइएको पाइयो।

• एसएसबीले नेपालीहरुले वर्षौदेखि हकभोग गर्दै आइरहेको जमीनको बारहरु भारतको हो भनी पटक पटक माथितिर सार्न लगाएको पाइयो।

•हालको कोइलावास नाकामा भएको पिलरको साढे दुई किलोमिटर दक्षिणतिर पुरानो ढुंगाको नेपाल बार्डर १ किलोमिटर बाँकी भनी लेखिएको सडक पिलर देखिएको र उक्त पिलरको ३०० मीटर उत्तरतिर पुनः कोइलावास २ किलोमिटर लेखिएको नयाँ सिमेन्ट-कंक्रिट पिलर रहेको। नेपाल बार्डर १ किलोमिटर लेखिएको सडक पिलरदेखि करिव १ किलोमिटर उत्तरतिर दशगजा जस्तो देखिने पूर्व-पश्चिम खुला क्षेत्र रहेको पाइएकोले उक्त दशगजा नै नेपाल-भारत सीमा भएको अनुमान गर्न सकिन्छ।

• भौवानाकादेखि ८-१० किलोमिटर दक्षिण चिलरियामोड भन्ने ठाउँमा पुरानो पिलर जस्तो देखिने स्तम्भ रहेको र त्यही स्तम्भ वरपर रनियापुर भन्ने ठाउँमा पुस्तौदेखि दाङ, बिजौरी गाउँ विकास समितिबाट गएका थारुहरुको बस्ती रहेको र ती थारुहरुसंग नेपालको नागरिकता र प्रमाणपत्र रहेको साथै दक्षिणतिरका भारतीय नागरिकले समेत उक्त गाउँ नै नेपालको सीमा भएको भन्ने धारणा पाइएकोले उक्त गाउँसम्म नै नेपाल सीमाना हो भनी अनुमान गर्न सकिन्छ।

• खवरीनाकाको पूर्व-उत्तरतिरको ४८ नम्वरको पिलर हराएको पाइयो।

• एसएसबीका नयाँ जवानहरुले नेपालतर्फका पिलर देखाउन जवर्जस्ती नेपालीहरुलाई लग्ने गरेको पाइयो।

भारतीयपक्षको ज्यादतीः
• भारतीय बजारबाट अत्यावश्यक औषधी, खाद्यान्न, तेलहन पदार्थ लगायत अन्य उपभोग्य सामग्रीहरु ल्याउँदा नेपालीहरुलाई अपमान गर्ने, अवरोध गर्ने, कुटपिट, लुटपाट गर्ने र सामान ल्याए वापत शारिरीक तथा मानसिक र आर्थिक दोहन गर्ने गरेको पाइयो।

• भारततर्फबाट नेपाल आउँदा-जाँदा बीच बाटोमा र नेपालभित्रै आई एसएसबी र भारतीय गुण्डाले नेपाली चेलीबेटीलाई बलात्कार गर्ने, धन पैसा, गाइ, गोरु, बाख्रा, गरगहना लुटपाट गर्ने, र कैयौं नेपालीको ज्यान समेत लिएको, नागरिक अपहरण गरी बेपत्ता पार्ने गरेको पाइयो।

• ज्यादतीको विषयमा भारतीय प्रशासनमा जाहेरी दिदा उल्टै गालीगलौज, बेवास्ता गर्ने र उजुरी लिदा नेपालीहरुसँग धेरै घुस (रकम) माग्ने गरेको पाइयो।

• नेपालीहरुको बालीनाली र जंगलमा मनपरी भारतीयपक्षले गाई, बाख्रा छोडिदिने र उक्त क्रियाकलापको विरोध गर्दा “निचेतो आएगा” भनी धम्क्याउने गरेको पाइयो।

• नाका क्षेत्रमा बसेका नेपाली प्रहरीलाई समेत विगतमा कुटपिट गर्ने र हतियार लुट्ने गरेको पाइयो।

• भारतीयले औषधी उपचार, सेवा सुरक्षाको नाममा नेपाली जनतालाई धम्क्याउने, ठगी गर्ने गरेको पाइयो।

• अनुगमन समिति नाकाक्षेत्रमा गएको समयमा समेत भारतमा नेपालीहरु रासन ल्याउन जाँदा, “तेरा नेतालाई उतैबाट रासन लिई खुवा”। यता किन आउने भनी गाली गर्ने, अपमान गर्ने, लत्याउने काम गरेको पाइयो। यस्ता कार्य विगत समयमा धैरै हुने गरेको पाइयो।

• अनुगमन टोली भैसाहीनाका पुगेको समयमा भारतीय क्।क्।द्य। को टोली उक्त क्षेत्रमा आई नेपालीहरुलाई “गलत कुरा नगर” भनेको र टोलीसंग बिना अनुमती प्रवेश गरी भेट्ने काम गरेको देखियो।

• भारतीय जंगलमा नेपाली गाईबस्तु चराए वापत भारतीयपक्षले वाषिर्क र मासिकरुपमा भारु. ५०।- रुपैयासम्म र ५ किलो तोरी, ८ किलो मकै अनाधिकृत रुपमा लिने गरेको पाइयो।

सेवा, सुविधा र सरकारी पहुँचः
• भौवाको पश्चिम मृगीयानाकादेखि भौरीसालसम्मको ८२ किलोमिटर क्षेत्रमा, कोइलावासमा मात्र १ वटा उपस्वास्थ्य चौकी भएको र उक्त उपस्वास्थ्य चौकीमा कुनै पनि सेवा सुविधा नभएको पाइयो।

• उक्त क्षेत्रमा बाटोघाटो, सञ्चार, खानेपानी, विद्युत, सिचाई लगायत कुनै पनि सुविधा नभएको पाइयो।

• स्थानीय जनताले खोला र पोखरीमा रहेको दूषित पानी समेत ३/४ घण्टाको बाटो हिडी ल्याएर खानुपर्ने अवस्था रहेको।

• दैनिक जीवन गुजार्न सम्पूर्ण रुपमा भारतमा निर्भर रहनु पर्ने अवस्था विद्यमान रहेको देखियो।

• नाकामा ५० औं वर्षेखि जोतभोग गर्दै आएको जग्गा आजसम्म नाप जाँच नभएको, कुनै पनि जनतासंग आधिकारिक जमीन, जग्गाधनी प्रमाण पूर्जा समेत नभएको पाइयो।

• नाकाबाट सरकारी अड्डा अदालत र गा.वि.स. कार्यालय समेत निकै टाढा रहेको, र उक्त कार्यालयहरुमा नाकाबासीको कुनै पहुँच नभएको र विकासे र सेवामूलक दुवै क्षेत्रका कार्यालयले त्यस क्षेत्रमा हालसम्म आफ्नो ध्यान नपुर्‍याएको पाइयो।

• नाका क्षेत्र केही ठाउँमा विद्यालय, भए पनि विद्यालय भवन जीर्ण अवस्थामा रहेको, दरवन्दी नभएको, निजी क्षेत्रबाट विद्यालय सञ्चालन भएकोले शिक्षा आर्जनको पहुँच जनतासंग नभएको पाइयो।

• केही जनताहरुको बाहेक बहुसंख्यक जनताहरु नागरिकताबाट समेत बञ्चित रहेको पाइयो।

•भर्खरै केही नाकाहरुमा जनपथ प्रहरीको ५ वटा चौकी स्थापना गरिएको, उक्त चौकीमा आवश्यक श्रोत साधनको कमी रहेको, नाका क्षेत्रमा लामो दुरीमा बस्ती रहेकाले प्रयाप्त मात्रामा सुरक्षा कायम हुन नसकेको पाइयो।

• सशस्त्र प्रहरीको सीमा सुरक्षा बल अन्य जिल्लाको सीमानामा रहँदा समेत दाङ जिल्ला अर्न्तर्गतका नाकाहरुमा नभएकोले सशस्त्र प्रहरीको सीमा सुरक्षा वलको बलियो उपस्थिति रहनु पर्ने टड्कारो आवश्यकता भएको देखियो।

• अत्यन्तै निम्नस्तरको आर्थिक अवस्था भएका सीमाका जनताहरु, बेरोजगार, अशिक्षाका साथै निम्न आयश्रोतको मारमा पर्दै आएको र उनीहरुको आफ्नै उत्पादनले २ महिनादेखि ६ महिनासम्म मात्र खान पुग्ने देखियो।

• हालसम्म सीमाबासीहरुले श्रोत र साधनको अभाव रहँदारहँदै समेत सीमा सुरक्षाको काम समेत गरेको र उनीहरुको उपस्थिति नरहेको भए त्यहाँको भौतिक साधनश्रोत र नेपाली भूमि समेत सुरक्षित हुन नसक्ने अवस्था रहेको पाइयो।

• हालसम्म स्थानीयरुपमा उत्पादित कुनै पनि बस्तुभाउको खरिद विक्रीको निम्ती बजारभाउ नरहँदा आफ्ना उत्पादित बस्तुहरुलाई दलाल मार्फ कौडीको भाउमा विक्री वितरण गरेको पाइयो।

• विकेन्द्रीत रुपमा २/४ घर भएका साना बस्तीहरुमा सुरक्षा र सुविधाको अभाव रहेको पाइयो।

केही मुख्य घटना तथा तथ्यहरुः
• भौवानाकाका ५३ वर्षीय जितबहादुर बुढाले भने अनुसार भौवादेखिको दक्षिण ८-१० किलोमिटर चिलरिया मोडको दक्षिणतिर एक पिलर थियो भारतले त्यहाँ रामपुर बाँध बनायो त्यहाँ बस्ने नेपालीलाई रनियापुरमा सार्‍यो। यो गाउँ नेपालमा पर्छ भनेर भारतीय र त्यहाँका नेपालीहरु भन्छनु, उनीहरु दाङ विजौरीबाट गएका हुन्, उनीहरुसंग नेपाली भएको प्रमाण छ।

• २०६६ जेठ १४ गते भैसाहीमा भारतीय गुण्डा आई गंगा श्रेष्ठलाई जबर्जस्ती गर्न खोज्दा उनका श्रीमान चन्द्रबहादुर श्रेष्ठले प्रतिकार गर्न खोजे, हाल उनी बेपत्ता छन्।

• आजभन्दा २ वर्ष पहिला भैसाहीमा मोटर साइकलमा आएका भारतीयले देबी खड्कालाई जवर्जस्ती अपहरण गरी बेपत्ता पारेका छन्।

• २०५९ चैत १२ गते खँग्राकी भुमा भण्डारीको भारतीयद्वारा हत्या गरिएको केश कसैले हेरेन र ढिसमिस गरियो।

• राजपुर गा.वि.स.वडा नं. ९ भैसाहीकी गायत्री वि.कलाई २०६२ सालमा भारतीय गुण्डाहरुले अपहरण गरी ५/६ महिना राखी चरम यौन शोषण गरेको र बलात्कारको पीडा सहन नसकी आत्महत्या गरेको।

• २०६६ बैशाख २ गते राजपुर गा.वि.स. वडा नं. ७ गौरिया नाकामा गोरखबहादुर पुनको घरैबाट भारतीय लुटेराहरुले २ वटा खसी लुटी लगेको।

• २०६२ सालमा बरुवानाकाबाट अमृत वि.क.की बहिनी रामकुमारी वि.क. वर्ष १७ लाई गाई ग्वाला गएको बखत बेपत्ता पारिएको।

• पटौलीनाकामा २०४८ साल साउन १५ गते विर्खमान पुनलाई भारतीय गुण्डाद्वारा अपहरण गरी भारतीय जंगलमा खुकुरी र गोलीद्वारा हत्या गरी घरमा आई उनका १५ बोका र खसी लुटी लगेको।

• पटौलीनाकामा २०६४ सालमा बहादुर र्घर्तीका छोरी गिता र्घर्तीलाई १६ हजार रकमसहित लुटपाट र बलात्कार गरेको।

• लोकबहादुर वि.क.की बहिनी सुशीला वि.क. वर्ष १६ लाई २०६३ सालमा बरुवानाकाबाट वेपत्ता गराइएको।

• २०४८ सालमा वर्ष १८ की नौसरा वि.क.लाई बरुवानाकाबाट अपहरण गरी बेपत्ता पारिएको।

• बरुवानाकाका केशमान वि.क.की छोरी भानु वि.क. २०६२ सालदेखि बेपत्ता पारिएको।

• बरुवानाकामा एकै घरका गणपति वि.क.की दुई छोरी १९ वर्षकी लुटी वि.क. लाई २०६१ साल र अर्की छोरी १६ वर्षकी स्यानी विकलाई २०६३ सालदेखि बेपत्ता बनाइएको।

• खवरीनाकाका ७८ वर्षीय टेकबहादुर खत्रीलाई २०६५ बैशाख १७ गते भारतीय गुण्डाले लुटपाट गरी एकतोला सुन, ५ हजार भारु., कुखुरा, दुई क्यामेरा लगेको।

• खबरीनाका मनपुरा बुढालाई २०६५ सालमा बालापुर बगियाका गुण्डाले समाती रकम, सुन, घडी, लगायतका सामानहरु लुट्नुका साथै बलात्कारको कोशीष गरेको र एच.आइ.भी. एड्स छ भनी बच्न सफल भएको।

• खबरीनाकाका दुजलाल वि.क.की श्रीमती २५ वर्षी गोठी वि.क.लाई २०५९ सालमा भारतीय गुण्डाहरु घरमै आई धम्क्याइ अपहरण गरी भारत लगी जमुनाहपुर दुर्गा कुर्मीको घरमा ३ महिना राखिएको र जनताले भेट्टाएपछि खोसेर ल्याएको।

• २०६० सालमा खबरीनाकाका मोतीराम पुनको घरमा गुण्डाहरु आई सामान लुटी, मरनासन्न हुने गरी कुटपिट गरी फालेको पछि उपचारद्वारा ठीक भई त्यस स्थानबाट विस्थापित भएको।

समाधान तथा सुझावहरुः
सीमा सम्वन्धीः
• नेपाल-भारतबीच भएको सीमा सम्झौता अनुसार वैज्ञानिक सीमांकन गर्नुपर्ने।

• नेपाल-भारत सीमा नियमित गर्नु पर्ने।

• पिलरहरु भत्काइएका ठाउँमा पुनः स्थापित गर्ने। पिलर नभएका ठाउँमा नयाँ पिलर बनाउने। दुई सीमा पिलरका बीचमा अन्य सहायक स्तम्भहरु बनाउनु पर्ने।

• दशगजा क्षेत्रको पहिचान गरी व्यवस्थित गर्नु पर्ने।

• सीमा नाकामा शसस्त्र सीमा सुरक्षा बलको स्थापना र जनपद प्रहरी चौकीको आवश्यक व्यवस्था गर्ने।

• भारतीय पक्षले नेपाल सीमाभित्र र सीमा क्षेत्रमा एकलौटीरुपमा बनाएका संरचना तत्काल हटाउनु पर्ने, एकल गतिविधि बन्द गर्नुपर्ने र कुटनैतिक पहलद्वारा दुई देश बीच नियमित साझा समझदारी निर्माण गर्नु पर्ने।

• कोइलावास भन्सारलाई व्यवस्थित र नियमित गर्नु पर्ने, खँग्रानाका र भौवामा थप भन्सार स्थापना गर्नु पर्ने

• नेपाल-भारत व्यापार तथा परिवहन सन्धी अनुसार आधिकारिक भन्सारहरुमा व्यापार तथा पारवहन सुविधा तत्काल उपलव्ध गराउनु पर्ने।

• स्थानीयस्तरमा दुई देशका सीमाका जिल्ला प्रशासकहरुबीच नियमित बैठक बसी उत्पन्न विवाद र असमझदारीलाई सुल्झाउनु पर्ने।

• अनधिकृतरुपमा नेपाल-सीमाभित्र भारतीय सीमा सुरक्षा बल सशस्त्र हतियारसहित प्रवेश गर्ने र नेपाली भूमिमा हुने भारतीय ज्यादतीलाई तत्काल रोक्नुपर्ने।

• भारतीय आरक्षित वनको सहारा लिई नेपालभित्र र भारतीय जंगलभित्र गरिने विद्यमान आपराधिक क्रियाकलाप पूर्ण रुपमा तत्काल रोक्नुपर्ने।

• अवैधरुपमा भारतीय पक्षबाट प्राकृतिक स्रोत र साधनको दोहन गरी ओसार-पसार गर्ने कार्यलाई तत्काल रोक्नु पर्ने।

• नाका क्षेत्रबाट भारतीयपक्षले अपहरण गरी बेपत्ता पारिएका नागरिकको छानविन गरी स्थिति सार्वजनिक गर्नुपर्ने। मृत्यु भएका, घाइते, अपांग र बलात्कारमा परेकाहरुलाई क्षतिपूूर्ति दिनुपर्ने।

• भारतीय बजारबाट नाकाबासी नेपालीले घर चलनको लागि ल्याउने दैनिक उपभोग्य सामग्रीहरु निर्वाध रुपमा ल्याउन दिनुपर्ने।

• भारतीयपक्षले नेपालीसंग लिने अनधिकृत पैसा, तोरी, मकै र नेपालीहरुलाई जवर्जस्ती उर्दी गरी भारतीय बाटो खन्न लग्ने कार्य तत्काल रोक्नु पर्ने।

विकास निर्माण र जनजीविकासँग सम्वन्धित कार्यहरुः

• नाका क्षेत्रका जनताले वर्षौदेखि जोतभोग गर्दै आएको जमीन नापजाँच गरी तत्काल जग्गाधनी प्रमाणपूर्जा दिनु पर्ने।

• नाका क्षेत्रका नागरिकलाई विशेष व्यवस्था गरी नागरिकता प्रदान गर्नु पर्ने।

• सरकारी सेवा सुविधाबाट आजसम्म बञ्चित रहेका नाकाबासी र नाका क्षेत्रमा सरकारी सेवा सुविधाको पहुँच वृद्धि गर्नु पर्ने। विकास निर्माणमा अग्राधिकार सहित निम्न कार्यहरु गर्नु पर्नेः

• राष्ट्रिय राजमार्ग कुसुमदेखि भौवा, खँग्रा हुँदै कोइलावाससम्म सीमा सडक निर्माण गर्नु पर्ने।
• लमही-कोइलावास बाटो स्तर उन्नत गरी नियमित सञ्चालन गर्नु पर्ने।
• कालाकाटे-बेला-राजपुर सडकको उपयुक्त स्थानबाट खँग्रानाकासम्म सडक निर्माण गर्नु पर्ने।
• कोइलावासदेखि पूर्व भौरीसालसम्म पूर्व-पश्चिम नयाँ बाटो निर्माण गर्नु पर्ने।
• गुरुङखोलादेखि पटौलीसम्म उत्तर दक्षिण मार्ग निर्माण गर्नु पर्ने।
• महदेवा चिमचिमे भौरीसाल मार्ग निर्माण गर्नु पर्ने।
• भौवाहुँदै बाँके जोड्ने सीमा मार्ग निर्माण गर्नु पर्ने।

• तत्काल निम्न स्थानमा जनपद प्रहरी पोष्ट स्थापना गर्नुपर्नेः
-क) गौरीया -ख) भौवा -ग) गुरुङ -घ) डगमारा
-ङ) खाँग्रा -च) कोइलावास -छ) सुनपत्री -ज) कल्याणपुर -फोहरी)
-झ) भौरीसाल -ञ) भैसाही -ट) सिरिया

• तत्काल कोइलावास, खँग्रा र भौवामा उपस्वास्थ्य चौकी स्थापना गरी अन्य नाकाहरुमा साप्ताहिक स्वास्थ्य क्लिनिक सञ्चालन गर्नुपर्ने र उपरोक्त स्थानमा स्वास्थ्य चौकी स्थापनाको लक्ष लिनु पर्ने।

• भौरीसाल, गुरुङ, सिरिया, कल्याणपुर, गौरिया, डममार, सुनपत्री, भैसाहीमा उपस्वास्थ्य चौकी निर्माण गर्नु पर्ने।

• तत्काल नाका क्षेत्रमा स्वास्थ्य शिविर सञ्चालन गर्नुपर्ने।

• कोइलावास, खँग्रा र भैसाहीमा पशु स्वास्थ्य सेवा केन्द्र स्थापना गर्नुपर्ने।

• स्वास्थ्य सम्वन्धी आधारभूत तालिम तथा गोष्ठीहरु नाका क्षेत्रमा सञ्चालन गर्नुपर्ने।

• भौवा, खँग्रा, कोइलावासमा मा.वि. स्थापना गर्नुपर्ने।
• सिरिया, सुनपत्री, भैसाहीमा नि.मा.वि. स्थापना गर्नुपर्ने।
• भौरीसाल, गुरुङखोला, पटौली, खबरी, कल्याणपुर (फोहरी) गौरिया, डगमारामा प्रा.वि. स्थापना गर्नुपर्ने।
• सबै बस्तीलाई केन्द्रमा राखी प्रौढ र बालशिक्षा सञ्चालन गर्नुपर्ने।

• स्थानीय श्रोत (मूल, खोलाबाट) पानी वितरण गर्ने व्यवस्था मिलाउने।
• पानी पोखरी, जलासयको व्यवस्था गर्ने।
• वर्षादको पानी संकलन गर्न घैटो कार्यक्रम सञ्चालन गर्ने।
• लिफ्टबाट खानेपानी योजना सञ्चालन गर्ने।
• स्यालो ट्यूववेलको व्यवस्था गर्ने।
• कुवा निर्माण गर्ने।
• खानेपानी तथा सरसफाई कार्यक्रमलाई यस क्षेत्रमा सञ्चालन गर्ने
• खवरी, खँग्रा, भौवा, भैसाही, सुनपत्री, गौरिया, भौरीसाल खोलामा खानेपानी टंकी निर्माण गरी नाका क्षेत्रमा खानेपानी वितरण गर्ने।

• खबरी, खाँग्रा, भौवा, भैसाही, सुनपत्री, गौरिया, भौरीसालमा स्थानीय खोलाबाट नहर कुलो बनाई तथा पाइप सिचाईको व्यवस्था गर्ने।
• अन्य गाउँहरुमा प्राविधिक अध्ययन गरी ताल र ट्यूववेलद्वारा सिचाईको व्यवस्था गर्ने।

• कोइलावास बाहेकका अन्य नाकाहरुमा विद्युत लाइन विस्तार गर्ने।
• विशेष कार्यक्रम अर्न्तर्गत सौर्य उर्जा कार्यक्रम सञ्चालन गर्ने।
• गोबरग्याँस प्लान्ट कार्यक्रम सञ्चालन गर्ने।
• अन्य उर्जाको व्यवस्था गर्ने।

• नाकाका सबै बस्तीहरुमा १/१ लाइन टेलिफोनको व्यवस्था गर्नुपर्ने।
• आवश्यकता अनुसार मोवाइल, सी.डी.एम.ए. टावरको व्यवस्था गर्नुपर्ने।

आयआर्जन कार्यक्रमः
• जडीबुटी, पशुपालन (बाख्रापालन) व्यवस्थित कृषि प्रणालीको विकास, सैजन खेती कार्यक्रम सञ्चालन गर्ने।
• खँग्रा लगायतका स्थानमा कोइलाखानीको अध्ययन गरी सञ्चालन गर्ने।
• वनकस, अमरिसा सम्वन्धी खेती र संकलनलाई व्यावसायिकरुपमा सञ्चालनको व्यवस्था गर्ने।
• सीमा लाइन र खाली वनमा खयर रोप्ने।
• नाका क्षेत्रमा ३ वटा सस्तो सहकारी पसल स्थापना गर्ने।
• भौवा, भैसाही, डगमारा, गुरुङ, सिरिया, कल्याणपुर, कोइलावास, खाँग्रा, सुनपत्रीमा खाद्यान्न, औषधी लगायतका अति आवश्यक उपभोग्य सामग्री तत्काल आपर्ूर्ति गर्न उपरोक्त स्थानमा डिपो स्थापना गर्ने।

• साना साना नाका बस्तीहरुलाई एकै ठाउँमा केन्द्रीकृत गरी घनाबस्तीको विकास गर्ने।
• नाका क्षेत्रमा जि.वि.स. विकासे र सेवामूलक कार्यालय र सामाजिक संघ/संस्थाद्वारा सामाजिक विकास निर्माणको कार्य सञ्चालन गर्नु पर्ने।
• नाका क्षेत्रमा स्वास्य स्वयंसेविका पशु स्वास्थ्य कार्यकर्ता तालिम सञ्चालन गर्ने।
• नाका क्षेत्रलाई ३ भागमा विभाजन गरी कोइलावास, खाँग्रा र भैसाहीलाई केन्द्र बनाई ३ गाउँ विकास समिति निर्माण गर्न आवश्यक व्यवस्था तत्काल गर्नु पर्ने।
• खँग्रा नाकामा सेवा उपकेन्द्रको स्थापना गर्नु पर्ने।
• सरकारी कार्यालयबाट दिने सेवाहरुमा नाकाबासीको पहुँच वृद्धि गर्ने घुम्ती सेवा केन्द्र स्थापना गर्नु पर्ने
• सहकारीताको माध्यमद्वारा अन्य आयआर्जन र सेवामूलक कार्यक्रम सञ्चालन गर्ने।

वर्षौदेखि बिना वर्दीका सीमा रक्षकको रुपमा रहँदै आएका सच्चा राष्ट्रवादी नेपालीहरुमाथि नेपाल सरकारको ध्यान पुग्न नसक्नु, भारतपक्षीय गुण्डा र भारतीय सुरक्षा बलले गर्दै आएको ज्यादतीको कारण सदियौदेखि जोतभोग गर्दै आएको आफ्नै जमीन छाडी सतबरिया गाउँ विकास समितिको कर्री साामुदायिक जंगलमा विस्थापित भई बस्नु पर्ने अवस्था सृजना हुन पुग्यो। बर्बर उत्पीडन, अन्याय, अत्याचार, विभेद र थिचोमिचो सहँदै भारतपक्षबाट लुटिएका अस्मिता, स्वाभिमान र राष्ट्रियताको रक्षार्थ लडिरहेका सीमाबासी नेपालीहरु, भारतीय बलात्कार र हिंसामा परेका जनताहरु, अपहरणमा परी वेपत्ता भएका नाकाबासी नेपालीप्रति सम्मान प्रकट गर्न चाहन्छौं। नाकाबासीले उठाएका जायज मागहरुप्रति हाम्रो पूर्ण समर्थन रहेको छ। अनुमगन टोलीले उठाएका सम्पूर्ण विषयहरुलाई तत्काल कार्यान्वयन गर्नु सबै सम्वन्धित निकायको अनिवार्य कर्तव्य
हुनेछ। सीमाबासीलाई दिने सुविधा, त्यहाँको बाटोघाटो र वैज्ञानिक सिमांकनको विषयमा नाकाबासीको सेवा सुविधाको विषय मात्र नभई राष्ट्रियता र राष्ट्रिय स्वाभिमानको महत्वपूर्ण विषय भएको हाम्रो निष्कर्ष रहेको छ। भारतीय पक्षले नेपाल र नेपालीमाथि गरेको ज्यादती र दिन प्रतिदिन सीमा अतिक्रमण गरिरहेको र नेपाल सीमालाई खुम्च्याइरहेको हाम्रो प्रारम्भिक निष्कर्ष रहेकोछ।

पुराना तथ्यहरुको अध्ययन गर्दै जादा नेपाल सीमाना हाल नेपालीहरुले भोगचलन गर्दै आएको सीमाना भन्दा झण्डै ८-१० किलोमिटर दक्षिण हुन सक्ने अनुमान हाम्रो अध्ययनले निकालेको छ। सीमा क्षेत्रमा बसेका नेपालीहरुलाई आजसम्म जनजिविकाका आधारभूत आवश्यकता पुर्‍याउन सकिएको छैन। शिक्षा, स्वास्थ्य, विद्युत, सञ्चार, सडक, खानेपानीको समस्या कहालीलाग्दो छ। सरकार र सरकारी कार्यालय समेत कहाँ र कस्ता छन् तिनले के के गर्दछन् नाकाबासीलाई यसबारे केही थाहा छैन। सरकारी कार्यालय समेत आफ्नो जिम्मेवारी र दायित्वलाई शहर बजार र सीमित उच्चवर्गमा केन्द्रीत गरिरहेको छ। यस हिसावले मुलुक परिवर्तनको वर्तमान अवस्थामा हामी लोकतान्त्रिक गणतन्त्रको अभ्यासमा छौं।

लोकतान्त्रिक गणतन्त्र भनेको गरिव निमुखा जनताको लागि हो। अतः यी समस्या समाधान गर्न सम्पूर्ण नेपाली जनताहरु, राजनीतिक दलहरु, पत्रकार, नागरिक समाज, यूवा, विद्यार्थी एकीकृत रुपमा उठ्नु र जाग्नु आवश्यक छ। यी स्थानीय तहमा दाङ जिल्लाभित्र उठेको समस्या भएको कारण सम्पूण सजग दंगाली नागरिक समाज, राजनैतिक दल, पत्रकार, बुद्धिजीवी, युवा, विद्यार्थी, विकासे कार्यालय, सेवामूलक र सामाजिक संघ संस्थाको एकीकृत पहलमा तात्कालीन र दीघकालीन योजना बनाई समस्याको समाधानमा लाग्नु आवश्यक छ।

हाम्रो राष्ट्र र राष्ट्रिय स्वाभिमान हामी नेपालीलाई सबैभन्दा प्यारो छ। देशै नभए हामी कहाँ रहौंला र ? अनि हाम्रा अग्रगमन र परिवर्तनका यथार्थ परिकल्पना कहाँ हुन सक्लान् ? त्यसकारण देश निर्माण र स्वाभिमानका खातिर सबैले एकीकृत पहल लिन आवश्यक भएको हाम्रो निष्कर्ष रहेको छ। हामी प्रतिवेदन कार्यान्वयनमा सहयोग गर्न सम्वन्धित सबैमा विनम्र आग्रह गर्दछौं। र हामी प्रतिवेदन कार्यान्वयन गर्न पूर्ण प्रतिवद्ध रहने छौं।

प्रतिवेदन तयार गर्नेहरुः
१. सागर, अनुगमन टोली सदस्य तथा सह-इञ्चार्ज, एकीकृत नेपाल कम्युनिष्ट पार्टी (माओवादी), दाङ
२. नारदमणि पोख्रेल, अनुगमन टोली सदस्य तथा जिल्ला सदस्य, एकीकृत ने. क. पा. (माओवादी), दाङ
३. विरकेशरी गौतम, सभापति, नेपाली कांग्रेस, दाङ
४. घनश्याम बुढाथोकी, अनुगमन टोली सदस्य तथा उप-सचिव, नेपाल कम्युनिष्ट पार्टी (एमाले), दाङ
५. गणेश के.के., अनुगमन टोली सदस्य तथा सचिव, नेपाल कम्युनिष्ट पार्टी (एमाले), दाङ
६. भरत भण्डारी, अध्यक्ष, राष्ट्रिय जनमोर्चा, दाङ
७. मेघराज भण्डारी, अनुगमन टोली सदस्य तथा सचिव, नेपाल कम्युनिष्ट पार्टी (एकीकृत), दाङ
८. पूर्णबहादुर वली, प्रतिनिधि, राष्ट्रिय जनशक्ति पार्टी दाङ
९. दीपक थापा मगर, अनुगमन टोली सदस्य तथा प्रतिनिधि, राष्ट्रिय जनमुक्ति पार्टी दाङ
१०. ओमप्रकाश गुप्ता, अध्यक्ष नेपाल सदभावना पार्टी जिल्ला समिति दाङ

अध्ययन मितिः २०६६ जेठ २६-२९

June 20, 2009 Posted by | Politics | Leave a comment

पनौतिमा ख्याक !

पनौति चोकबजारमा ख्याक, भूत र प्रेतात्माको जगजगी छ भन्ने सुनेको धेरै भएको थियो। पत्रकारिता पेशा धान्न कतार प्रवासमा जानुभन्दा अघिदेखि सुनेको कुरा झण्डै दुई वर्षपछि देख्न र भोग्न पाइयो। प्रेतात्माको त्रासका कारण वर्षौवर्षदेखि खाली रहेको एउटा घरमा ज्या पुन्ही पर्वको साइत पारेर जेठ २१ गतेको रात सुत्न जाने अवसर मिल्यो।

त्यो घर अर्थात ‘मटां छेँ’मा ७०/८० वर्षअगाडि एउटी नेवार युवतीको निधन भएको रहेछ, त्यो पनि गुफा बसेको बेलामा। त्यस्तो अवस्थामा निधन हुँदा जहाँ श्वास गएको हो त्यहींबाट तल खनेर गाड्नुपर्ने नियम रहेछ। त्यही प्रचलनपछि युवतीलाई गाडिएपछि घरमा ख्याः आउन थालेको हल्ला रहेछ। हल्लासँगै त्यो घरमा बस्न आउने थुप्रै बासिन्दा कोही कुटपिटमा परेका रहेछन् कोही घिसाराइमा। रित्तो भूतघर ५ वर्षअघि भक्तपुरे संस्कृतिविद् रविन्द्र पुरीले जिर्णोद्वार गरेपछि भूताहा घरमा को सुत्न जाने भन्ने अन्योल व्याप्त रहेछ। हामी साहसी निस्क्यौं नपत्याउँदो गरी। भूतसँग पौठाजोरीमा जानेको सूची सुरुमा लामो थियो जस्तो-रंगकर्मी सुनिल पोखरेल, कलाकार दिलभुषण पाठक, सम्पादक प्रशान्त अर्याल, उपन्यासकार डा ध्रुबचन्द्र गौतम आदिआदि। तर अन्त्यमा सबैजना कि काठमाडौंबाट बाहिर गएको बेला पर् यो कि त आफैंमा डरछेरुवा निस्किए।

विशेषतः उमेरमा ७० छेक लागेका डा ध्रुवचन्द्र गौतमको भनाइ थियो-’मैंले जीवनमा गर्नु-नगर्नु सबै काम गरिसकें। साहित्यमा नाम बनाएँ। छोराछोरी हुर्काइसकें। अब खासै चिन्ता र इच्छाको कुरो रहेन। त्यसकारण भूत भेटिएमा र प्राण त्याग्नुपर्ने अवस्था आएमा पनि केही छैन। यसकारण भूताहा घरमा सबैभन्दा अघिल्लो पंक्तिमा म गएर सुत्नेछु तपाईहरु नडराए हुन्छ।’

यसकारण पनि हामी ढुक्क थियौं। तर भूत घरमा जाने दुई दिनअघि डा गौतम रुसको मस्कोतिर हिँडेकाले उहाँको अन्तिम इच्छा थाती रहे झैं भयो। तैपनि हामी केही जवान साहसी र उत्साहीहरु पनौति लाग्यौं। नभन्दै ज्या पुन्ही जात्राको पहिलो साँझमा पनौति शहरमा छाएको उल्लासलाई भूतले खाइदियो। पनौती चोकमा उभिएको ‘मटां छे’ अर्थात् उज्यालो घरले यतिका वर्षपछि नयाँ जीवन पाएको थियो मर्मत-सम्भार र जिर्णोद्वारबाट। सुरुमा निकै हाहु र हँसीमजाक रह्यो। भूतका हिन्दी सस्ता फिल्मदेखि अंग्रेजी महंगा कहानीसम्मका गफ भए। कोही आफ्नी हजुरआमालाई सम्झिरहेका थिए जसले सिंगो पहाडी खेतबारीमा भूत-खेतालाका कारण धान रोपिने गरेको किस्सा सुनाएकी थिइन्। तीनकुनेमा तीनतले घर हुने साथीहरुको फूर्ती भने थापाथली पुलमा भूतले छिर्के हानेको विवरण सुनाउनुमा थियो। भनिहालौं ती साहसी पत्रकारहरु थिए- भूत आएमा पनि घिसार्न नसक्ने भीमकाय ज्यानका गिरीश गिरी, भूतप्रेत भेटिएमा पनि अंग्रेजीमा कुराकानी गर्न रुचाउने सुवेल भण्डारी र आफ्नी हजुरआमाले पहाड खेतमा भूत-भुतिनीकै सहारामा रोपाई गराएको किस्सा सुनाइरहने अर्का पत्रकार सुवोध गौतम। साथमा मटां छेका नयाँ मालिक रविन्द्र पुरी र उनको परिवार।

हामीमध्ये काठमाडौं तीनकुनेमा तीनतले घर हुने बन्द भएको ‘वाई’ म्यागेजिनका भूतपुर्व पत्रकार सुवेल भने राति अबेर आफ्नो एन्फिल्डमा हुइँकिएर भूताहा घर आइपुगेका थिए। ‘भूत हेर्ने भेट्ने भए गठेमंगलमा आउनु’मटां-छे मुन्तिर सम्साँझमा भेटिएका छिमेकी मच्छेनारायण खिमबन्जारले सुनाए-’यो घरमा भूतले निकै सताएको छ। यहाँ पसल थाप्ने इन्द्रमान राजकुमारहरु पनि भूतको लखेटाइमा परेका छन्।’

ज्या पुन्हीको भीड नियाल्न बाहिरिएका बेला रातको १२ बजेतिर मच्छेनारायण भेटिएका थिए। स्थानीय प्रचण्ड ताम्राकारको खुद्रा पसलमा उनी चुरोट किन्न आएका थिए। पेशाले उनी ड्राइभर रहेछन्। ‘हामी त रातउँदी भूत किचकन्नी कति भेट्छौं कति’मच्छेनारायण बिस्तारै सातो लिँदै थिए-’कोही लिफ्ट माग्ने हुन्छन् कोही आँखै सामुन्नेको पुलबाट खोलामा हाम फालिरहेका हुन्छन्।’

ओहो डरमर्दो भयो। नभन्दै यो कलीजुगमा पनि भूतले गालामा चड्काएका सुतेको भुईबाट घिसारेका र आफ्नो सातो खोजिरहेका पात्रहरु भटाभट पनौतीमा भेटिन थाले। ज्या पुन्ही जात्राका रथहरु तान्ने होहल्ला र होडका माझ सुटुक्क मटां-छेमा छिरेर साथीभाइको हुलमुलमा मिसिएँ। ‘खासमा यो घरमा गुफा राखिएकी एक युवतीको निधन भएको रहेछ नेवारी रितीमा ती युवतीलाई उनी राखिएको यही कुनाबाट तल जमिन खोस्रेर गाडिएको रहेछ’ मटां-छेलाई नयाँ जीवन दिने भक्तपुरे रविन्द्र पुरी सुनाइरहेका रहेछन्-’त्यही कारणले हल्ला र कहानीमा यो घरमा भूत आउने गरेको रहेछ।’

ती युवतीको गुफामैं मृत्यु भएको ७० वर्षभन्दा बढी भएको हुनुपर्छ। तैपनि उनको आत्मा भने अझै घुमिरहेको सबैको भनाइ थियो। ‘म ६२ वर्षको भएँ मैंले थाहा पाउँदा भने त्यस्तो भूतको केही कुरा थिएन’ अलिक पर्तिर पनौती बजारमा किराना पसल थापेर बसेका मटां-छेका पहिलेका घरमालिक भोलानाथ मटांछेले भने-’त्यो घरमा ख्याः आउँछ भन्ने हल्ला सुनेको हुँ तर मैंले भने थाहा पाईन।’

उनै भोलानाथबाट झण्डै ३ लाख रुपैंयामा मटां-छे रविन्द्र पुरीले खरिदेका रहेछन्। मटां-छेमा सँगैको अर्को घर पनि किनेर त्यसमा ३० लाख रुपैंयाभन्दा बढी खर्चेर अहिलेको रुपमा ल्याएका रहेछन्। घर पनि कति ऐतिहासिक भने यहाँ बस्ने परिवारको थर पनि त्यही घरको नाममा जन्मिएको रहेछ- मटां छे अर्थात उज्यालो घर। मटां-छेमा पहिलो रात सुत्न गएको हुलमा त्यहाँ एउटी युवती-भूत देख्नेहरु पनि केही भेटिए। कसैले युवतीको लामो कालो केशराशी भर् याङको छेउमा चलायमान भएको देखेका थिए। कोहीले राती सुतेका बेला आसपासमा पाउजु बजेको स्पष्ट आवाज सुनेका थिए भने कसैले सुकुल भुईमा घिसारेको सुनेका थिए। ‘तर मैले वास्तुशास्त्र धार्मिक सांस्कृतिक र आध्यात्मिक विधिमा सबै पाठपुजा गरेको छु’ ख्याःछेको तर्क-वितर्कमाझ रविन्द्र स्पष्टीकरण दिइरहेका हुन्थे।

भूतको कथा सुनाउँदै मिन्दिरा र रक्षा पुरी।

उनले नवदुर्गा राखेर भोजन गराएको गुफा राखिएकी युवतीको मृत्युपछि गाडिएको ठाउँलाई पनि वास्तुशास्त्रअनुसार शुदयाएको सहितका बयान दिएका थिए। गिरिशसँग टाँसिएर कुरा सुनिरहेका तन्नेरी पत्रकार सुवेल भने राती सुतेका बेला कुनै युवती-भूत भेट भएमा आफ्नो लिजर-पेजका लागि रोमान्टिक अन्तर्वार्ता लिइछाड्ने उमंगमा थिए। ‘कि अन्तर्वार्ता गरिन्छ कि मरिन्छ’, उनको साहसी स्वर थियो। तर त्यो सुरुवातको उमंग बिस्तारै सेलाएर पानी भैसकेको थियो यसको बयान बिस्तारै यहाँ आउनेछ।

‘२०४६ सालको जेठ महिना हुनुपर्छ’, यही मटां-छेमा सानोतिनो पसल थापेर बस्ने र भूत-खेदाइमा परेका इन्द्रमान र स्वमाया महाजुको जोडा बिहान त्यही घरमा भेटियो जो भन्दै थिए-’राती सुतेका बेला १२ बजेतिर मेरो परिवारमा भूतले गर्नु नगर्नु गरेको छ।’ त्यो गर्नु-नगर्नुको भोगाइ श्रीमती स्वमायाले बेहोरेकी रहिछन्। यो घरमा भूत आउने त्रास र हल्लाले उनीहरुले आफ्ना दुइ छोराछोरी भने अरु आफन्तको घरमा सुताउने गरेका रहेछन्। तर दम्पत्ति भने अक्सर यहीं सुत्ने रहेछन्।

‘मध्यरातमा एउटा चिसो र नरम हातले मेरो दायाँ खुट्टाका तीन औंलामा समातेको थाहा छ। त्यहाँबाट घिसाद्रै लगेर लिस्नाको छेउमा पुर् याएपछि मैंले लात्ती हान्ने हुँदा भूतले मलाई छाडेको थियो’डराएको स्वरमा २० बर्षअघिको कुरो स्वमाया सुनाउँदै थिइन्-’ बूढोलाई भनौं भने पनि नपत्याउने † अनि त रातभर मैनबत्ती बालेर समय कटाएँ। अनि त्यसको केही दिनमैं हामीले यो घर छाड्यौं।’ यही घरमा बस्ने माटाको काम गर्ने एउटा कुमालेको छोरालाई भूतले छोपेको र त्यही कारण रोगाएर केही महिनामा उसको मृत्यु भएको खबर पनि यिनै महाजु दम्पत्तिले सुनाएका थिए।

भूत यस्तो होलाः गिरिश गिरी

स्थिति निकै त्रासदीपूर्ण बनेको थियो। मटां-छेका जिर्णोद्वारकर्ता रविन्द्र पनि ‘भूत हुन्छ कि हुँदैन’को अन्योलमा पुगेका देखिन्थे। युवती-भूत भेटेमा रोमान्टिक अन्तर्वार्ता लिने अंग्रेजी पत्रकार सुवेल पनि आफ्नो धर्मअनुसार जिसस क्राइष्टको कथा सम्झिरहेको थियो जस्तो हिन्दूले अन्तिम बेलामा ‘रामनाम’ सम्झन्छन्।

‘म पनि भूतपीडित हुँ हजुर’ ज्या पुन्ही जात्राको दोस्रो दिन बिहान स्थानीय ६७ वर्षे माधवनारायण पिया भेटिए जो यही घरमा माथिका महाजु दम्पत्ति अगाडी होटल थाप्न बसेका रहेछन्। ‘यहाँ भूत छ भन्ने सुनिएको हो तर भेटेको थिईनु२०३५ सालमा बैशाखको एउटा रात सम्झिरहेका थिए पिया-’म त्यो रात भने यही घरमा सुतेको थिएँ ऊ त्यो बाहिर निस्कने दैलाको आडैमा।’

राती १२ बजेतिर निन्द्रामा झकाइरहेका बेला उनले भूतको स्वाद पाएका रहेछन् दाहिने गालामा। ‘भूतले मलाई दह्ो गरी चड्कन हिर्कायो फेरि हिर्कायो र तेस्रोपटक पनि हिर्कायो’ पिया दाहिने गाला छाम्दै सम्झिरहेका थिए-’म धर्मराउँदै ओछ्यानबाट उठें आँखासामुन्ने तोरीका फूल देखें।’

इन्द्रमान स्वमाया

थप्पड हान्ने पनि युवती भूत नै थिइन् उनका अनुसार। कालो सारी र सेतो ओढ्ने उनले देखेका रहेछन् तर त्योभन्दा पर्तिर केही देखेनछन्। किनभने भूतको चड्कनबाट आँखामा चहकिलो बत्ती बलेको भोगाइ उनी बेहोरिरहेका थिए। शायद भूत िहंडने मुलढोकाकै आडमा सुतेर पो थप्पड हानेको हो कि त्यो पनि उनले सोच्नसम्म पनि भ्याएनछन्। अनि के गर्नुभयो त प्रश्न झर्न नपाउँदै पियाले थपे-’मैंले के गर्नु थियो र जे गर्नु भूतले गरिसकेको थियो।’ त्यसपछि उनी पनि मैनबत्ती बालेर बिहानीछेकसम्म बसेछन्। अनि केही दिनमैं होटल छाडेछन्।

ओहो ख्यालख्यालमैं झ्याल भनेजस्तो भयो। अघिल्लो साँझमा साहसका नमूना झैं रहेका पत्रकारहरुको चेहरामा भूत उत्रिसकेको थाहा लाग्थ्यो। यसरी २० बर्षपछि त्यही मटां-छेमा पहिलो रात बित्यो। डर त्रास भय आशंकाका माझमा भूत प्रतिकार गर्न गएका साथीभाइले कि गफमा मस्तराम बनेर रात कटाए कि मद्यपानका भरमा बेहोसी बनेरै भूतलाई चुनौती दिए। तर वातावरण र जनसंख्याका बिज्ञ पत्रकार सुवोधको अन्दाजमा भने बढ्दो कोलाहल भीड र वातावरणीय प्रदुषणका कारण अब भूतको अस्तित्व नै छैन। अलिक मादक स्वरमा उनी हामीलाई सम्झाइरहेका थिए-’बागमतीमा पानी त छ तर के त्यहाँ माछा बाँच्न सक्छ ‘ कुरो ठीकै लाग्यो।

पेशाले पत्रकार भएपनि सौखले फिल्मी डाइरेक्टर समेत रहेका गिरीश गिरी भने यी सबै इतिवृतान्तहरु क्यामेरामा कैद गरिरहेका थिए। कुनै दिन उनले ‘भुतों कि आएगी बारातु टाइपको फिल्म बजारमा ल्याए भने अनौठो नहोला †

गालामा चड्कन

बिहानीछेक कोही एकजना पत्रकारलाई लघुशंकाले च्यापेको रहेछ। तर मटां छेँको चौथो तला बाहिर रहेको ट्वाइलेटसम्म जान नसक्ने भएका रहेछन् भूत भयले। ‘लौ न बाहिर जौं न मलाई गाह्रो भयो क्या’ उनले फुसफुसाएको सुनियो। ती जवान पत्रकारलाई पछि लगाएर अंग्रेजीवाज पत्रकार सुवेल ट्वाइलेटसम्म गएको देखियो जो ढोकामा बसेर अंग्रेजी गीत गाइरहेका थिए बडो पीडादायी स्वरमा।

तैपनि भूत-धङधङे यथावत थियो। बिहान ओछ्यानबाट उठ्नै नपाइ काठमाडौंका अंग्रेजीवाज सुबेल र हजुरआमाको भूत-किस्सा सुनाउने अर्का पत्रकार सुवोध फरार भैसकेका थिए। तल इन्द्रायणीको फेदीमा उनीहरुको काठमाडौं ताकिरहेको विशालकाय एन्फिल्ड भटभटेको आवाज सुनिँदै थियो-भटङ्टङ टङ्…! devendradamak@gmail.com

June 20, 2009 Posted by | New | Leave a comment

Seven Success Secrets of Hypnotism Practice

Hypnotism Practice

Many misconceptions about success persist in this work and hopefully I can help

you clear your mind so that you might maximize your effectiveness.

The first prerequisite for success is a four letter word: “W.O.R.K.” But hard work alone is not enough if you work without knowledge or without an awareness of what your efforts are producing. Everyone here is obviously willing and interested in doing the work and no one here believes that if you pray or chant enough affirmations that bags of money will fall from the sky in front of you.



The first session begins with the telephone call. All of you are educated enough not to use  terms such as “patient” or “cure” or “treatment”. We don’t have any patients and we don’t treat anyone. We are a hypnotism center – I am speaking to those of you who are not licensed in the healing arts.

This is a hypnotism center and we give self-hypnosis, group and private hypnosis

sessions. We use hypnosis as an educational process to help clients deal with certain

goals, problems and motivations. In the early part of my career, I did almost all of the phone answering. If you are beginning your career and you feel that you are too important to answer your phone and you let the office helper do it, you are losing business. Your office helper does not understand the nature of your work, even if it is someone close to you. You are the only one who fully understands what you do and your methods of operation. You should take

as many phone calls as you possibly can.

There will come a time when you will be too busy to answer the phone and you may have

to let someone else answer for you.

Your main concern is to turn the inquiry into an appointment for the first session. When they ask, “Can hypnosis help me with my problem?” I reply, “The first step is for you to come in for a session and in that time I will test you to determine your level of response. I will discuss your problems and goals and at the end of that time I will tell you if hypnosis is indicated for  you, how long it will take and what the cost of the program will be.”

# 2


Once the client arrives I spend the first fifteen minutes allowing them to present their problem and completing the intake form. Then I say to them, “How can I help you today?” and they begin to tell me their problem.

If you learn the art of intense listening, you are likely to discover the problem in the first five minutes. During the intake interview I interact, I communicate, I ask questions, I clarify and I feed back. When you are using the process correctly, the client will come to know several things, in the first Fifteen minutes.

One: that you are not just hearing them, but you are listening and focusing your full

awareness and conscious attention upon them.

Two: they become aware that you are analyzing, interpreting and evaluating by the feed back that you give them … “I hear you saying,” or “I understand that,” or “it seems

as if,” then they can confirm, deny or correct. “Oh, I didn’t mean it that way, what I am really saying is…” or “Oh, yes, that’s right.”

Three: as they become aware that you are relating to them in a therapeutic process, your rapport is being developed in the non-hypnotic interview. They become convinced that you are interested in them and care about them, you devoted your full attention to them and that you are really a very wise person.



The first question is, “Have you ever been hypnotized before today?” (implies that they are about to be hypnotized.) They will reply “Yes” or “No.”

If they answer “yes”, ask “Was it for therapeutic purposes or for entertainment, as in a night club?”

They may answer, “Well, a friend hired a hypnotist to entertain at a party and he hypnotized five or six others, but I didn’t go under.”

Ask for the details, say, “Will you tell me about your lack of response?”

“Well, we sat in chairs and he said everyone put your hands together, press them tightly together, and now they are stuck. Try to pull your hands apart,’ and I was the only one who did. So he dismissed me.”

Respond to that by saying, “It is difficult to relax enough to concentrate on those ideas in front of a group of people, especially if you are a little anxious that you might be

asked to do something silly.”

Suppose they say, “Oh, yes, I went up on the stage in a night club and the last thing

I remember is being told to try to pull my hands apart and the next thing I knew it was

an hour later. When I went back to my seat, they told me I sang, and danced and did funny things while on the stage.”

You now have additional information. You know they went into a deep trance easily. If they say it was for therapeutic purposes, again you ask, “Who was it?” and have them tell you all the details.

“Well, I went to the therapist and I felt like I was floating on a cloud.” Store that because when you hypnotize them, you will want to use it as feedback, “Now you are getting that feeling of floating on a cloud.” Take everything they say of a positive nature, about their previous hypnotic experience and feed it back to them. Why ask yourself, “What kind of

deepening techniques shall I use?” when they have already told you.

If they say to you, that they don’t remember very much of what went on in the therapist’s office, again you have similar input of information. The key question at this point is, “Was this beneficial to you. Did you get the results that you hoped for? – tell me about it.”

When they report positive results they have told you, “I had a belief in hypnosis and I tried it and it worked for me.

Therefore, here in this moment with you Mr. Hypnotist, I have a tremendously high

mental expectancy. My imagination is already excited. Don’t expend a lot of time on me doing all of those preparatory things, I’ve already told you my story. I went to a

hypnotist and got good results.”

Take one more step and say, “That is wonderful. Now, tell me, do you remember how you were hypnotized, what method was used, what can you tell me?” They will tell

you whether it was someone who believes in swinging a watch or using flashing lights or

just what the experience was, or you might ask

“Have you ever been hypnotized?”

They reply, “No, I have never made an effort to be hypnotized.”

“Have you ever seen anyone hypnotized?”

“Oh, yes. My friend was hypnotized on the stage, and – .

Now you have some input. “What did you think of all that?”

“I just could never understand how she could get up there and sing a song. I know her and she is quite shy. I could not figure out if she was faking it or what.”

This is an opportunity for re-education. You say, “The reason she was able to sing on stage, is that the critical factor of her conscious mind was temporarily closed down because she was in trance. The part of her mind that says, “you are making a fool of yourself, everyone is looking at you and you should feel embarrassed,” was silent.

Because she did not hear that voice within, she was able to do something that is quite

within the natural capacity of any human being, to sing a song or do a dance. It had nothing to do with her values, which includes her character attitudes, her religious

beliefs and her moral principles.”

They often reply, “Oh, I never thought of it that way. I just thought they would tell me that I would not normally do anything under hypnosis that I would not normally do and I would never normally get up in front of a crowd and sing a song.”

Now you have communicated and you are into the process of re-education.

When you ask, “Are you ready for me to hypnotize you?” you can get a great deal of information from their answer.

“Well, if you think you can?” or maybe, “O.K, good luck.” or “Yes, I hope so.” And sometimes they may say to you, “No – I’m not ready!”

“Alright, if you are not ready, tell me about it.”

“I did not come today to get hypnotized.

I think I will just talk to you.”

“That’s all right. You have reserved the time and we can spend the Lime talking and I am not going to hypnotize you until you tell me that you are ready for me to hypnotize you.”

They may say “No” just to test you to see what will happen and five minutes later they might say, “I am ready now… I was anxious before, but now I feel more relaxed.”

At this point, it is time to hypnotize this person using whatever methods that seem appropriate to you. Whatever methods you use on that first session, I suggest that after the induction of trance, you begin a relaxation process because you want to get the full discharge of accumulated tensions and make the First session the best session.

In the first session there is no attempt at therapy, at least, not in an observable way. Many clients have said, “I went deepest, the very first time.” What they mean is, “I had stored so many accumulated physical and emotional tensions that when I discharged them, I got rid of a tremendous load.”

# 4


In the pre-hypnotic talk I ask, “Have you ever been hypnotized before?” The answer is usually “No.”

Then I ask, “Have you ever made an effort to be hypnotized before today?”

Often they say, “Yes, several times, but no one has ever hypnotized me.”

Then I ask, “was it for entertainment or therapy?”

They reply, “I had a problem that I wanted to deal with.”

“What kind of therapist was it that you went to?” (This is very important because you want to find out if it were their neighbor who is a certified public accountant and does hypnotism demonstrations as a hobby; or a psychologist or psychiatrist, whose hypnotism skills are of ten the same as the next door neighbors; or a trained hypnotherapist of experience and reputation in the community.)

“Tell me exactly what happened.”

“He talked to me for a while, then he said to sit in the reclining chair and close my eyes while he repeated, ‘You are getting drowsy and sleepy and you are going deeper and deeper into hypnosis.’ He did that for quite a while, but I never went to sleep and I heard every word.”

“Then what happened?”

“Well when I arrived home my husband asked me, ‘How did the hypnotism session go,’ and I said, ‘Well I am not sure.”‘

“What do you mean, you are not sure?

Did you get hypnotized?”

“I don’t think so!”

“You should know – were you hypnotized or not?”

“Well, I don’t think I was but the hypnotist said I was.”

“I don’t care what the hypnotist said, you should know. Did he lock your eyelids closed?”


“Well then, you weren’t hypnotized.

How much did that cost you?”

“Fifty dollars.”

“You didn’t make another appointment, did you?”


One of the measurements of your effectiveness is how many clients return after the first session. The first session is the one where they should be convinced and the rapport developed, so that the therapy is ready to begin.

It is costs you a certain amount of time, energy and money, to bring that client into your office. If you only get paid for a single session, I doubt if you can recover the amount that it cost you to get the client into the office.

Open the yellow pages for any large city and start calling the hypnotists’ listings. From thirty to fifty percent of those listed are out of business. This happens because they place their ad five or six months before the directory comes out, and less than a year from ordering the ad they are no longer in business. Clients fail to return because they were left with the feeling that they were not hypnotized. I met with a group of hypnotists at the Hilton Hotel in Baltimore and one of them said to me, “I really confuse them, when they walk out of my place they do not know if they have been hypnotized. I tell them that is part of the mental  confusion process.”

I thought to myself, “At least he has found a way to put a positive view on his ineffectiveness.” But, it still costs him money every day.

Over the years that I have been in this work and heard these many stories, the question arises, why are the hypnotists losing these clients. What is it that they are failing to do? They are failing to test the subject to bring to the conscious mind the realization of the trance state. They don’t test because they are afraid that the client will not respond in the way that the hypnotist believes appropriate and if they fail to respond, what will he do then?

Suppose he tells them that their eyelids are locked closed and they open them. He’s afraid that they will say “Hey, Charlie, you did not hypnotize me, you had better give me my money back.” That is not the way it works out, but that is the basis for the fear. You can’t be successful in any line of endeavor when you operate from a background of fear. You must always operate from a background of feelings of competence. You will experience emotional

and psychic burnout because your fear and anxiety will literally consume you.



Having completed the induction process and testing the subject, you are ready to take the next step. You are going to bring the conscious mind the realization of the trance state and you do that by giving three tests.

An arm levitation, up to the chest, the chin or the head, and as the arm is lifting, you compound it with the second test, saying, “As your arm is lifting, your eyes are locking

closed and when you hand touches your body, your eyelids will be locked so tightly

closed, the more you try to open them the tighter they are locking closed.”

At the same time, as the right arm is coming up, use the second suggestion: “As your right arm is lifting your left arm feels as though it is made of marble or stone or lead”. Don’t say that it IS made of stone, because it is not and you have to deal with what remains of a rational mind and you don’t know how much that rational mind is active. Use the subjunctive mood to state a condition contrary to fact which says, “your arm feels as if it is too heavy to lift.”

Use this wording: “Your eyes have locked so tightly closed, the more you try to open them, the tighter they are locking closed and at the same time, you arm feels as though it is made of marble, lead or stone, it feels as if it is far too heavy to lift.” This “rule of reversed mental effort” will generate a successful result in virtually every case. By contrast, in his book New Master Course in Hypnosis, (The New Master Course in Hypnosis, Harry Arons, Power Publishers, 1961), Harry Arons gives the wording for the arm catalepsy as follows:

Your arm is outstretched before you, stiff and rigid like a bar of steel. You are completely powerless to bend or lower it. In fact the harder you try the more impossible it is, because you are in hypnosis, you see, and implicitly obedient to my every command.

You simply cannot lower your arm until I SAY that you can! “What you are doing here is impressing forcibly upon the subject’s consciousness that he is indeed under you “hypnotic control” -else why can he not do something so simple as lowering his arm?

A suggestion may be made that a few minutes after awakening he would become aware of a terrible itching sensation in his back just between the shoulder blades, where it would be difficult to scratch.

“You will be very annoyed with this itching,” you continue, “and will go into all sorts of contortions to scratch this spot, even rubbing your back against the wall and against articles of furniture. But nothing will help. Finally, you will appeal for my help in the matter, because ONLY I will be able to relieve this itching. I will simply snap my fingers twice and the itching will disappear instantly. This will convince you beyond the shadow of a doubt that you are indeed under hypnosis.

This wording is guaranteed to produce a high percentage of failures because:

A. it openly challenges the subjects autonomy,

B. it tells the subject that he is “completely powerless”, “implicitly obedient to my every command”,

C. it mobilizes the subject’s “fear of losing control”,

D. it erodes the subject’s dignity: “You will go into all sorts of contortions to scratch this spot, even rubbing your back against the wall and on articles of furniture.”

E. the overwhelming authoritarian style and conflict structured wording generates feelings of defiance from the subject.

I urge you to avoid making these mistakes.

Now let’s return to the correct wording of these tests:

“Your left arm feels so heavy it feels AS IF it were far too heavy to lift, in fact even the very thought of trying to lift it seems to be more than you wish to deal with, at this time. You may, if you wish to, make an effort to lift your left arm. Now stop trying, relax and go deeper.”

Now we have done the arm levitation, the eye catalepsy and the heavy left arm tests. It is important to utilize all these tests so that you will get a response on at least

one of them. Any response to a single test is 100% success. You have now finished the

tests and you must explain their response.

You say, “The feeling that you felt, as your arm was lifting, that is the feeling of hypnosis. The feeling that you felt, as your eyelids seemed stuck, that is the feeling of hypnosis. The feeling that you felt as your left arm seemed so heavy, that is the feeling of hypnosis. I call these responses the feelings of hypnosis because you and I know that there is no rational reason for your right arm to feel lighter than your left. There is no rational reason for your  eyelids not to open instantly on the mere thought. There is no rational reason for your left arm to feel heavier than your right.

“In the hypnotic trance, the critical factor of the conscious mind is temporarily relaxed. This is the part of your mind which examines incoming ideas for their rational content. Since that part of your mind is relaxed because of trance, you don’t have any inhibitions about responding to irrational ideas; such as your right arm is lighter than your left; or your left arm is heavier than your right; or that your eyelids are stuck. Your mind is not asking a

question, or making a statement such as, ‘That’s silly, my right arm feels the same as my left arm because that is the way it should be. I could open my eyelids any Lime I choose.’  Because of this single change you are able to accept ideas that are different from your previous experience.

“You might consider your mind to be like a stereo system with speakers on either side. When I turn the balance control knob all the way to the left, the music will pour out of the left speaker and the right speaker will become silent. The speaker has not disappeared nor has the circuitry to the speaker disappeared, it is just temporarily passive or inactive. When I turn the  balance control knob the other way, the left speaker becomes passive and quiet, and the right

speaker is activated once again. “In the same way, one circuit, or one part of your mind, ‘the critical factor,’ is now temporarily relaxed, and this is the major change that occurs in the hypnotic state. This is what enables you to accept good, positive, beneficial and creative ideas that help you to do the very things that you have set out to do. in a moment, I am going to bring you up from this trance and when I do, you are going to have a much clearer  understanding of your trance state when you open your eyes.”



Be sure to give them these hypnotic suggestions. “You are going to have a much clearer understanding of the nature of hypnosis when you open your eyes. You will have a much clearer understanding than you ever had about the nature of your conscious and subconscious mind. You will understand that it is most likely you heard every word that I said, even when you were in your trance. You will understand that you were not asleep in the manner that you sleep at night; that you experienced a wonderful state of physical, mental and emotional

relaxation, or a sleep of your nervous system.”

You have two more things to do. The first one is to say; “Before I bring you up from hypnosis, is there anything further you want to say to me, ask me or tell me.” Give them the option to give you information. They might give any number of a variety of responses. Most times they will say “No.”

The second thing, done at the end of each session of therapy, is to say, “Quickly now, who do I remind you of”

You will get some very quick information about the projections they put on you. “You remind me of my father.”

“How am I like your father?”

“Well he was a good friend, he was very understanding” or “You remind me of a

minister,” or “a doctor,” or “a school teacher.”

I have had them say, “You remind me of a judge.”

“How am I like a judge?”

“Well, I think you are very understanding.”

Probably that person had an experience with a judge maybe when he was a juvenile and now he is more understanding. it means that I am an authority figure and I am linked to some authority figure out of their experience. The most unusual one was when I said to a lady, “Who do I remind you of?”

She replied, “You remind me of the devil.”

I said, “How am I like the devil?”

“Because the devil knows everything.”

I said, “Alright, I am going to count from ten down to one and we are going back to a time that has to do with ‘the devil knows everything”‘

In the intake portion of her session, every time I fed back to her (“I hear you saying…,” or “In other words…”), she would say, “Oh, my God, how did you figure that out?”

Finally, she said, “You seem to know all about me.” Now, she says that the devil knows everything.

In the age regression, she was less than four years old and the family lived in a little

house on the edge of town. Out behind the house was a small thicket of trees with a

stream running through it.

She loved to go back there to play, but something happened to change things – perhaps a child was molested, or some hobos were seen back there. One day, Mother said, “You are not to go back in the woods any more,” and when she asked, “Why Mommy?” she was told, “Because the devil is living back there now and you know the devil carries off bad little girls.” A few

days later she did something that Mother thought was naughty and Mother said, “If you don’t stop being so naughty, the devil is going to come right into this house, put you under his arm and carry you right out of here.” She asked, “Marna, if the devil is back there in the woods, how does he know that I am naughty up here in the house?” Her mother said, “The devil knows everything.” NEXT STEP: Terminate the trance.

“All right now, I am going to count from one to five and at the count of five your eyes are wide open, you are calm, rested, relaxed, fully aware and feel wonderfully good.” (See

the trance termination script.)

First thing I always say is, “Well, you kind of surprised yourself, didn’t you?”

There are only three answers they can give:

“Yes,” “No” or “What do you mean?”

Whatever their response, your answer is always the same: “Tell me about it.”

1. You say, “Kind of surprised yourself?”


“Tell me about it.”

“Why, I really did not think I was hypnotized, but then I felt my arm jerking up and when I went to open my eyes they did not open. My left arm just felt like it was made of lead and I said, ‘Hey, wait a minute, I must be hypnotized?”‘

“You see, you got a conscious realization of the trance state. ”

2. “Kind of surprised yourself?”

“No. ”

“Tell me about it.”

“Well, I read in a book about how the arm came up and sure enough my arm came up, just as I figured it would.”

3. “Kind of surprised yourself didn’t you?”


“Tell me about it.”

“Well, I thought if I were hypnotized I would not hear anything and I would feel like a zombie.”

Then ask, “What did you experience?”

“Oh, I just felt the relaxation and my arm coming up and my eyes sort of stuck but I heard a horn blow as a car went by outside.”

What you have done is to take them from the place of basic misunderstanding to a position of some understanding, and what you are doing is to send them home with one of two positions.

The first is, “Yes, I was hypnotized” or “I might have been, or, I’m just not quite sure.”

When they get home, the “significant other” says to them, “How did your session with the hypnotist go?”

They can say, “Oh great, I was hypnotized.”

“Tell me all about it.”

“Well, I lay there and had the funniest feeling, my arm rose up -. ”

“Oh great, made another appointment didn’t you?”

“Yeah, next week.”

Or they can say, “I don’t know if I was hypnotized or not.”

“What do you mean you don’t know, what happened?”

“I got feeling pretty relaxed, and he said your arm is going to come up and my arm came up. It was lifting, I don’t know if I was doing it, or what was happening and then he said try to open your eyes, and they did not open.” They have something to describe to the other interested person.

The other party will say, “You were hypnotized. I can tell you right now you

were hypnotized.”

If you have not been doing that and you now begin to do so, it will add up to ten thousand dollars a year to your income because your clients will return for that second session. They will go home with the imagination excited and they will tell everyone, “I was hypnotized,” and they will be back for more.

Now, what about your fears of being seen as an incompetent?

Do you think, “If they do pop their eyelids open, or don’t lift their arm, will they say, ‘He is a poor hypnotist’?”

If you are not getting good results with these tests, you should examine the phrasing or methodology that you are using. Perhaps you can talk to some other hypnotherapists

who are getting better results. Check your technique against theirs. The wording is so

important that in my courses I place great emphasis on it.

Every technique is given in full printed form, not just, “This is what you say,” but instructions to the hypnotist about what they do and say, a discussion about it and then actual practice of it in workshops, using the scripts.

I have spent 35 years testing and perfecting the effectiveness of these scripts. I know that they work and they work every time.

I want you to build a series of successful experiences while you are here because that is what you came to me for. To learn how to be an effective hypnotist and you can be most effective when you are generating a good income.

Let’s suppose you say, “Your eyelids are locked so tightly that the more you try to open them, the more tightly they are locking closed – now try to open them and find them locking tighter and tighter” and they open their eyes and smile at you!

Show no concern and say, “That’s fine, close them down.”

No matter what a subject does, except to become violent, you always say, “That’s fine.”

If they have a need to disappoint you, or work against you but you continually say “that’s fine” to all of their responses, they soon learn that they cannot disappoint you by not doing what you suggest. Soon, they will give up; if everything is always “just fine,” they will stop resisting. When the session is over, they may say, “Well I did open my eyes.”

Your reply is, “That’s right, please close your eyes, and open them again,” and they will open them.

Ask, “Is that the way you opened them a moment ago?”

“No, but I opened them.”

“Yes, but it took you several seconds.

The difference between the way you opened your eyes just now and the way you opened

your eyes a moment ago, was the degree of hypnotic suggestion that you had accepted at

that moment. Do you understand that clearly?”

Students, it is always the subject who is confused or misinformed – it is impossible

for you to fail because you have a great body of knowledge and skills, which you apply


When the subjects response is not as I would like it to be it is their failure to respond appropriately. If their arm did not lift or their eyes did not lock and their left arm did not get heavy. I just say:

“I think we need to talk a moment about your unwillingness to respond. Just close

your eyes and think about it now and see if you can come up with a few reasons why

you are exhibiting this unwillingness.” I never use the word resistance, that is a

very poor word. if I tell them that they are capable of generating resistance, it is liable

to generate more resistance so I tell them it is their unwillingness to respond.



Collecting your fees can be a great problem because there are several models for payment.

If you are in an institutional setting or clinic, billing is based on the old models of the physician and psychologist, and the client is billed monthly. No matter how few statements you have to send out it costs time and money. If you want to send out forty or fifty statements, you must invest in the forms, the ledger cards and the clerical labor to address them. All of these services add to your costs.

My question is, do you have clients who don’t keep an appointment? How many weeks did you have 24 appointments booked on Monday morning and you said, “I am going to have some income this week,” but at the end of the week twelve of the twenty four had not shown up.

I have been in the work for thirty years, and completed 40,000 hours of clinical hypnotherapy. I was always resentful when I looked at the end of the week and I had “no shows” before I adopted the principle I am about to explain to you.

Printed on your appointment card is the statement “Advance notice of a cancellation must be given at least 48 hours in advance or a charge will be made.” An hour before, or 10 minutes after the appointment time, the client calls and says, “I’m sorry I can’t make it.” About seventy per cent of them say, “My car is broken down,” or “There has been an accident on the freeway.” The other thirty per cent say, “My child is sick and I have to take her to the doctor.” Or “My husband took the car and he was supposed to be back but he is not back yet.”

Rarely do they tell you the real reason, such as, “I had an unexpected expense last week, I had to buy Jimmy football shoes, and they are $68.00, so I thought and thought how could I cut back on expenditures this week and save $50.00.”

They say. “My car is broken down”.

The first reality of this practice is, of those who do it to you once, seventy-five percent will do it to you twice and of those who do it to you twice, ninety-nine per cent will do it to you three times because that is their pattern of behavior.

The same principal applies when you send statements, you get down to a few who are always two to three months behind and your office manager says, “I thought you ought to see these three overdue accounts.”

You look at them and say, “Mary Jones owes me for three months! What is wrong with that woman? I knock myself out doing age regressions and twice I let her appointments run over time. Why is she so ungrateful that she is not paying me?”

Question: When Mary Jones walks in for her appointment and you are aware of her unpaid fees, do you have the quality of caring to do your best work with her?

What you really feel like doing is to say, “I work hard for you and give you the best service, but you don’t pay me the money and you don’t even try to explain why.” Instead you say, “That is not professional, so I won’t do that. ”

The very same thing applies with the no shows. After a client has missed two appointments, unless you are booked months ahead, it is unlikely you will charge them the cancellation fee. You will say, “This was the first time so I will let it go.”

The second time you say, “It is not really fair to charge money for something they did not get, besides I could use that time to work on my books.” But when they walk in the office, you are going to have a resentful feeling that will interfere with the maximum effectiveness of your therapy.

I am suggesting there are many, many reasons that you alter your methods for collecting money, and one way to do that is by selling a block of time.

June 20, 2009 Posted by | Uncategorized | Leave a comment

चुनाव हारेर पनि मन्त्री बन्ने भाग्यमानीहरु

लोकतन्त्रमा बहुमतको कदर हुने भए हरेक निर्वाचनमा जित्‍नेको भन्दा हार्नेको संख्या बढी हुन्छ। त्यसैले हार्नेहरुको बहुमत साँचो अर्थमा बहुमत हो भन्ने व्यड्ग्यलाई सम्झाउने गरी अहिलेको मन्त्रिमण्डलमा पछिल्लो निर्वाचनमा पराजित र अनिर्वाचितहरुको संख्या निकै छ। आज विस्तार गरिएको मन्त्रिमण्डलका सदस्यहरुमा पनि पराजितहरु रहेका छन्।

पछिल्लो संविधान सभाको चुनाव हारेर पनि मन्त्री बन्न पाउने सौभाग्यशालीहरुको नाम हेर्ने हैन त-

१) माधवकुमार नेपाल – प्रधानमन्त्री (एमाले)
काठमाडौँ र रौतहट दुई ठाउँबाट पराजित

२)सुजाता कोइराला- परराष्ट्र मन्त्री (काँग्रेस)
सुनसरीबाट पराजित

३) विद्या भण्डारी- रक्षामन्त्री (एमाले)
काठमाडौँबाट पराजित

४) रकम चेम्जोङ- शान्ति मन्त्री (एमाले)
धनकुटाबाट पराजित

५) डिल्लीबहादुर महत- शान्ति राज्यमन्त्री (एमाले)
जुम्लाबाट पराजित

यी भए हारेकाहरु। केही मन्त्रीहरु समानुपातिकबाट निर्वाचित भएकाहरु छन्। तर सभासदै नभएकाहरु पनि मन्त्री बनेका छन्। उदाहरणका लागि,

१) रविन्द्र श्रेष्ठ- सामान्य प्रशासन मन्त्री (एमाले)

२)चन्द्रसिंह भट्टराई- ऊर्जा राज्यमन्त्री (काँग्रेस)

३) डम्बरबहादुर श्रेष्ठ- भूमिसुधार मन्त्री (माले)

फोरम, तमलोपा र सदभावनाले कुरा नमिलेर सरकारमा सहभागी नभएकाले मात्रै यति मात्रै संख्या पुगेको हो। नत्र त यो संख्या अझै बढ्ने निश्चित थियो।

संविधानमा त्यसो गर्न पाइन्छ त ?
मज्जाले पाइन्छ किन नपाउनु। दलहरुले संविधान स‍शोधन गर्दै यसको बाटो खोलिसकेका थिए अघि नै। संविधानको धारा ३८ (५) मा प्रधानमन्त्रीले सम्बन्धित दलको सिफारिसमा व्यवस्थापिका संसद्को सदस्यमध्येबाट मन्त्री नियुक्त गर्नुपर्ने व्यवस्था छ।

तर धारा ४० ले अन्यत्र जेसुकै लेखिएको भए पनि भन्दै ‘प्रधानमन्त्रीले राजनीतिक सहमतिको आधारमा व्यवस्थापिका संसद्को सदस्य नभएको कुनै व्यक्तिलाई उपप्रधानमन्त्री मन्त्री राज्यमन्त्री वा सहायकमन्त्री पदमा नियुक्त गर्न सक्ने’ भनेको छ। यही अस्त्रलाई प्रयोग गर्दै दलहरुले जथाभावी मन्त्री नियुक्त गरेर मोज गर्न थालेका हुन्।

विज्ञहरु भने बाधा अड्काउ फुकाउन र विशेषज्ञ सेवा आवश्यक पर्दामात्रै गैरसांसद् पनि मन्त्री हुन पाउने संवैधानिक व्यवस्था राखिएको हो कहाँ यसरी जथाभावी जो पायो त्यसलाई मन्त्री बनाउन त्यसो गर्‍या हो र भन्छन्। अन्तरिम संविधान मस्यौदा समिति संयोजक लक्ष्मणप्रसाद अर्यालले एक दैनिकलाई बताएका छन्, ‘अपवादस्वरुप औषधीको रुपमा प्रयोग गर्न राखिएको हो यो प्रावधान। हामीले अहिले पनि संसदीय व्यवस्था अपनाएका छौं त्यसैले बाहिरबाट मनपरी मन्त्री नियुक्त गर्न पाइन्न। यो संसद् र जनताको घोर अपमान हो।

अब भएर के गर्नु त नि, गर्नेले गरिहाले, हुनेले गरिहाले। संविधान बनाउने मुख्य काम दिएकाहरु मन्त्री बन्ने बार्गेनिङको फोहोरी खेलमा लागेका छन्।

तर, चियापसल र सार्वजनिक स्थलहरुमा हुने कुराकानीमा भइरहेका विरोध पार्टीभित्रै पनि देखिन थालेका छन् है। आज संसदीय दलको बैठकमा एमालेका सभासदहरुले प्रधानमन्त्री र पार्टी अध्यक्षको झाँको झारेछन्- सभासद हुँदाहुँदै बाहिरबाट मन्त्री बनाएको, जम्बो मन्त्रिमण्डल बनाएर जनतामाझ बेइज्जत गरेको भन्दै।

June 20, 2009 Posted by | Politics | Leave a comment

तेस्रो किस्ताका मन्त्रीहरु

किस्ताबन्दीमा जस्तै भएको छ मन्त्रीहरुको घोषण पनि। आज तेस्रो पटक प्रधानमन्त्री माधवकुमार नेपालले मन्त्रिपरिषद् विस्तार गरी नयाँ मन्त्रीहरुलाई शपथ गराएका छन्। तर नेपाल प्रधानमन्त्री बनेको २६ औँ दिनमा गरिएको विस्तार यस पटक पनि पूरा हुन पाएको छैन। तमलोपाले मन्त्रालय नमिलेर अहिले सरकारमा जान्न भनेपछि उसलाई बाँकी दुई वटा मधेसका दल फोरम र सदभावनाले पनि साथ दिएका छन्। आज एमाले र काँग्रेसका पाँच जना मन्त्रीहरुले मात्र शपथ लिएका हुन्। काँग्रेस र एमालेका राज्यमन्त्रीहरुले पनि आजै शपथ लिएका छन्। राज्यमन्त्रीले राष्ट्रपतिका अगाडि शपथ लिनुपर्दैन। उनीहरुलाई प्रधानमन्त्रीले सिंहदरबारमा शपथ खुवाएका हुन्। तेस्रो किस्तामा शपथ लिने मन्त्री र राज्यमन्त्री अनि पहिलेका बिना विभागहरुलाई मिलाएर यस्तो जिम्मेवारी तोकिएको छ-

  1. भीमबहादुर रावल मन्त्री गृह
  2. डा. प्रकाशशरण महत मन्त्री ऊर्जा
  3. बालकृष्ण खाँण मन्त्री सिँचाइ
  4. शङ्कर पोखरेल मन्त्री सूचना तथा सञ्चार
  5. डा. मिनेन्द्र रिजाल मन्त्री सङ्घीय मामिला, संविधानसभा, संसदीय व्यवस्था तथा संस्कृति
  6. रकम चेम्जोङ मन्त्री शान्ति तथा पुनःनिर्माण
  7. पूर्णकुमार सेर्मा लिम्बु मन्त्री स्थानीय विकास
  8. उमाकान्त चौधरी मन्त्री स्वास्थ्य तथा जनसङ्ख्या
  9. डम्बर श्रेष्ठ मन्त्री भूमिसुधार तथा व्यवस्था
  10. मो.आफताव आलम मन्त्री श्रम तथा यातायात व्यवस्था
  11. प्रभाकर प्रधानाङ्ग (रवीन्द्र श्रेष्ठ) मन्त्री सामान्य प्रशासन
  12. गणेशबहादुर खड्का राज्यमन्त्री स्थानीय विकास
  13. डिल्लीबहादुर महत राज्यमन्त्री शान्ति तथा पुनःनिर्माण
  14. जीतबहादुर दर्जी गौतम राज्यमन्त्री सामान्य प्रशासन
  15. चन्द्रसिंह भट्टराई राज्यमन्त्री ऊर्जा
  16. मुहमद रिजवान राज्यमन्त्री गृह
  17. खड्गबहादुर बस्याल सार्की राज्यमन्त्री स्वास्थ्य तथा जनसङ्ख्या

दोस्रो शपथ ग्रहणमा नेपालले ईश्वरको नाममा शपथ खुवाएका भए पनि आज भने ईश्वर शब्द हटाइएको थियो।

June 20, 2009 Posted by | Politics | Leave a comment

Prototype Nokia Phone Recharges Without Wires

Pardon the cliche, but it’s one of the holiest of Holy Grails of technology: Wireless power. And while early lab experiments have been able to “beam” electricity a few feet to power a light bulb, the day when our laptops and cell phones can charge without having to plug them in to a wall socket still seems decades in the future.

Nokia, however, has taken another baby step in that direction with the invention of a cell phone that recharges itself using a unique system: It harvests ambient radio waves from the air, and turns that energy into usable power. Enough, at least, to keep a cell phone from running out of juice.

While “traditional” (if there is such a thing) wireless power systems are specifically designed with a transmitter and receiver in mind, Nokia’s system isn’t finicky about where it gets its wireless waves. TV, radio, other mobile phone systems — all of this stuff just bounces around the air and most of it is wasted, absorbed into the environment or scattered into the ether. Nokia picks up all the bits and pieces of these waves and uses the collected electromagnetic energy to create electrical current, then uses that to recharge the phone’s battery. A huge range of frequencies can be utilized by the system (there’s no other way, really, as the energy in any given wave is infinitesimal). It’s the same idea that Tesla was exploring 100 years ago, just on a tiny scale.

Mind you, harvesting ambient electromagnetic energy is never going to offer enough electricity to power your whole house or office, but it just might be enough to keep a cell phone alive and kicking. Currently Nokia is able to harvest all of 5 milliwatts from the air; the goal is to increase that to 20 milliwatts in the short term and 50 milliwatts down the line. That wouldn’t be enough to keep the phone alive during an active call, but would be enough to slowly recharge the cell phone battery while it’s in standby mode, theoretically offering infinite power — provided you’re not stuck deep underground where radio waves can’t penetrate.

Nokia says it hopes to commercialize the technology in three to five years.

June 17, 2009 Posted by | IT | Leave a comment

दलहरुलाई दर्जन सल्लाह

०२४ सालदेखि राजनीतिमा लागेका मोदनाथ प्रश्रति पार्टीको केन्द्रीय समितिमै निरन्तर ३८ वर्षसम्म सदस्य रहे । एमालेको बुटवल महाधिवेशनपछि स्वेच्छाले पार्टी नेतृत्वको जिम्मेवारीबाट अलग भएका उनलाई नयाँ पत्रिकाले सोध्यो- ४२ वर्षको पार्टी राजनीतिको अनुभवपछि तपाईं यो देशका पार्टीहरूलाई के सल्लाह दिनुहुन्छ ? दुईपटकसम्मको कुराकानीपछि उनले दिएका दर्जन सुझाव उनकै शब्दमा पढौँ :

मैले मेरो पार्टी नेकपा (एमाले) मा यी कुरा पटकपटक उठाएँ, तर हाम्रो नेतृत्वका अधिकांश साथी मध्यमवर्गबाट आएका हुनाले होला, सानो मसिनो कुरो ठानेर मेरा प्रस्तावलाई गम्भीरतापूर्वक लिएनन् ।

१.राजनीति मात्रै सबै
थोक होइन

मेरा तीन आदर्श व्यक्ति छन्- लु सुन, मेक्सिम गोर्की र राहुल सांकृत्यायन । लु सुन कहिल्यै पार्टी सदस्य भएनन्, तर उनलाई माओले सांस्कृतिक क्षेत्रका कमान्डर भने । गोर्कीलाई कम्युनिस्ट पार्टीका केन्द्रीय सदस्यहरूले ‘समुद्री छेउमा टोलाउने आवारा’ सम्म भने, तर लेनिनले उनलाई पार्टी काममा सक्रिय बनाउने कुराको विरोध गरे । ‘उनलाई लेख्न देऊ’ लेनिनले भने, ‘त्यसरी उनले झन् धेरै क्रान्तिको सेवा गर्नेछन् ।’ राहुल सांकृत्यायन भारतको किसान संघको अध्यक्ष भए, पार्टीमा पनि लागे, तर पछि लेखनमै फर्के । उनका अनुसन्धानले पनि क्रान्तिकै सेवा गरे ।

हामीकहाँ भने पार्टी नेतृत्वमा रहेर मात्र आन्दोलनलाई अघि लैजान सकिन्छ भन्ने सोच छ । तर, आन्दोलन र समाजका बहुआयाम छन् । कलाबाट, पत्रकारिताबाट, नाटकबाट र अरू अभियानबाट पनि धेरै गर्न सकिन्छ । सुनील पोखरेलले नाटकबाट जे गरेका छन्, त्यो एउटा राजनीतिक कार्यकर्ताबाट भइरहेको कामभन्दा कम छैन । लक्ष्मीप्रसाद देवकोटा ठूलो कि उनी शिक्षामन्त्री हुँदाका प्रधानमन्त्री केआई सिंह ठूलो ? पार्टीहरूले प्रतिभा चिन्नुपर्छ, सबैलाई सक्रिय राजनीतिमै मात्र ल्याउन खोज्नुहुँदैन ।

२ . सिर्जनात्मक बन
र श्रम गर
नेपालमा पार्टीहरू प्राविधिक रूपले संगठित त होलान्, तर सिर्जनात्मक छैनन्, न रचनात्मक दृष्टिले परिपक्व छन् । पुष्पलालको ‘तीन स’ को नारा थियो- सिद्धान्त, संगठन र संघर्ष । म त्यसमा अर्को एउटा ‘स’ थप्न चाहन्छु- सिर्जनात्मकता । पार्टीले गाउँका जनतालाई हरेक किसिमबाट शिक्षित गर्न प्रयास गर्नुपर्छ । किसानलाई उत्पादनको काममा सघाउनुपर्छ । श्रम गर्नुपर्छ । अक्टोबर क्रान्तिपछि रुसमा अरूले ६ दिने काम गर्थे, तर कम्युनिस्टले सात दिन नै काम गर्थे । त्यो सातौं दिनका लागि ‘कम्युनिस्ट सुब्बोतनिक’ भन्ने नयाँ शब्द नै बनेको थियो । तर, नेपाली राजनीतिमा श्रम र सिर्जनात्मकताको खडेरी छ ।

३ . सरकारकै मात्र
प्रतीक्षा नगर
हामीकहाँ सरकारमा नजाँदासम्म केही गर्न सकिन्न, सरकारमा गएपछि चाहिँ सबै गर्न सकिन्छ भन्ने अत्यन्त गलत सोच छ । पार्टीहरू सधैं सरकारमा पुग्ने दिनको प्रतीक्षा गर्छन्, त्योभन्दा अगाडि जनताका पक्षमा सिन्को पनि भाँच्दैनन् । जुलुस, भेला, सैद्धान्तिक प्रशिक्षण चाहिँ जति पनि गर्ने, तर जनताका दैनिकीसँग जोडिएका कुनै पनि काममा सहभागी नहुने प्रवृत्ति छ । जनताका दैनिकीसँग जोडिएका समस्यामा पार्टीहरू पहिल्यै किन सहभागी हुन नसक्ने ? पहिल्यै गर्न सकिने ससाना कामका लागि पनि सरकारको प्रतीक्षा किन गर्ने ? औद्योगिक नेतृत्व, प्राविधिक नेतृत्व, आर्थिक नेतृत्व, वैज्ञानिक नेतृत्व, प्रशासनिक नेतृत्व तयार गर्न पार्टीहरूले सत्तामा नपुग्दै पनि गम्भीर अभियान सुरु गर्नुपर्छ ।

४.पार्टीका स्वतन्त्र आर्थिक
स्रोत तयार गर
पार्टीहरू पटकपटक आर्थिक कुरामा विवादमा आउँछन् । यसले उनीहरूको साख र प्रतिष्ठामा नकारात्मक प्रभाव पारेको छ । तैपनि नेताहरू स्वतन्त्र आर्थिक स्रोतहरूको निर्माणबारे सोच्दैनन् । मैले पार्टी (एमाले) मा पटकपटक भनेँ, हामीले पार्टीका स्वतन्त्र आर्थिक स्रोतहरू बनाउनुपर्छ । त्यसो भयो भने पुँजीपतिसँग चन्दा माग्ने काम गर्नुपर्दैन । चन्दा नमागेपछि तिनका लागि काम गर्नुपर्दैन, तिनको दबाब सहनुपर्दैन ।

मैले वर्षमा दुई दिन अनिवार्य श्रमदानको प्रस्ताव गरेको थिएँ, एक दिन निर्माणका लागि स्वयंसेवी र एक दिन ज्यालादारी श्रम । एमालेसँग ३० लाख सदस्य र शुभचिन्तक थिए । ३० लाख मान्छेले एक दिन बाटो खने भने तीन सय किलोमिटर सडक बन्छ । ३० लाख मान्छेको एक दिनको ज्यालादारी श्रमबाट सय रुपैयाँका दरले पनि ३० करोड जम्मा हुन्छ ।

विद्यार्थीहरू सम्मेलन गर्दा चन्दा माग्न हिँड्छन् । त्यसको सट्टा एउटा बृहत् पुस्तक प्रदर्शनी गरेदेखि सम्मेलनका लागि आवश्यक स्रोत सजिलै जुट्छ । कसैसँग हात फैलाउनभन्दा सम्मेलनका लागि बरु तरकारी र फलफूल बेचे कति राम्रो हुन्थ्यो ।

५.वर्षमा कम्तीमा एउटा
अभियान चलाऊ
पार्टीहरूले केवल राजनीति गरेर पुग्दैन, सामाजिक आन्दोलनमा पनि सहभागी हुनुपर्छ । र, वर्षको कम्तीमा एउटा अभियान चलाउनुपर्छ । उदाहरणका लागि एक वर्ष सरसफाइसम्बन्धी पार्टी अभियान चलाउन सकिन्छ, अर्को वर्ष खेती र तरकारीसम्बन्धी, त्यसपछिको वर्ष जडीबुटीसम्बन्धी । हात धोएर खाना खानुपर्छ भन्न एनजिओ-आइएनजिओ किन चाहिने ? रूख रोप्ने, हरेक घरमा चर्पी बनाउने अभियान पार्टीहरूले किन गर्न नसक्ने ?

६.कार्यकर्ताको सीप र
क्षमता विकास गर
पार्टी कार्यकर्तालाई केवल झोला र झन्डा थमाएर पुग्दैन, तिनलाई आत्मनिर्भर पनि बनाउनुपर्छ । हरेक पार्टी कार्यकर्तालाई उपयोगी केही न केही सीप सिकाउनुपर्छ । उदाहरणका लागि कृषक कार्यकर्तालाई पशुचिकित्साको ६ महिने तालिम, फलफूल वा तरकारीखेती सम्बन्धित तालिम दिन सकिन्छ, प्रांगारिक मल बनाउने तरिका सिकाउन सकिन्छ । पार्टीले अस्थायी प्राविधिक स्कुल बनाउन सक्छ । पार्टीका साथीहरूले खोलेका अस्पतालमा निःशुल्क तालिम दिन सकिन्छ । तर, पार्टीहरू चन्दाको धन्दाबाट मुक्त हुन
सकेका छैनन् ।

७ .अध्ययन र प्रशिक्षणको
शैली परिवर्तन गर

नेता र कार्यकर्ताले चर्का भाषण गरेर मात्र पुग्दैन, जनतालाई सिकाउनुपर्छ । पार्टीहरूमा स्कुल विभाग खोल्ने चलन त छ, तर त्यो प्रभावकारी हुन सकेको छैन । पहिले पुष्पलालले पार्टी सिद्धान्त, माक्र्सवाद, अन्तर्राष्ट्रिय घटनाक्रम र वैचारिक धारणाबारे नियमित प्रशिक्षण चलाइरहनुहुन्थ्यो । स्कुल विभागले केवल पार्टीका तात्कालिक कार्यक्रम घोटाइरहने होइन, बरु अर्थशास्त्र, इतिहास, राजनीतिशास्त्र, दर्शन र प्रविधिबारे पनि पढाउनुपर्छ । अहिले त परै प्रशिक्षण कति चन्दा, कति जुलुस भन्नेमा मात्र सीमित छ । ०५७/०५८ सालतिर म विभागमा हुँदा यी विषयमा पाठ्यक्रम नै बनाइएको थियो ।

तर, त्यो छोटो समय मात्रै रह्यो । विविध विषयका विज्ञहरूको सहयोग लिएर देशको इतिहास, संस्कृति, योजनाबारे छुट्टै पाठ्यक्रम तयार गर्न आवश्यक छ । अहिले पार्टीहरूले केवल अनुयायी तयार गरिरहेका छन्, कार्यकर्ता होइन । योग्यतम र स्वाभिमानी कार्यकर्ता तब मात्र जन्मन्छन्, जब पार्टीहरूले योजनावद्ध तरिकाले अध्ययनको संस्कृति बसाउँछन् । हरेक कार्यकर्ताले नेपाल र विश्वको इतिहास, नेपाल र विश्वको राजनीति, द्वन्द्वात्मक भौतिकवाद र व्यवस्थापनबारे पढ्नै पर्छ भन्ने मेरो प्रस्ताव छ ।
८. विकास-निर्माणको
प्रतिस्पर्धा गर
पार्टीहरू जुलुस निकाल्न, तोडफोड गर्न, बन्द-हडताल गर्न प्रतिस्पर्धा गर्छन् । तर, कहिल्यै कुनै सिर्जनात्मक काममा प्रतिस्पर्धा गर्दैनन् । दलहरूबीच विद्युत् निकाल्ने, सडक बनाउने, विद्यालय भवननिर्माण गर्ने, धारा र चौतारा बनाउने प्रतिस्पर्धा भएको कसैले देखेको छैन । एउटै ठूलो पार्टीले चाह्यो भने चार-चार दिन श्रमदान गरे माध्यमिक विद्यालयको भवन बन्छ । सबै पार्टीहरूले प्रयास गर्ने हो भने एक वर्षमै निरक्षरता उन्मूलन गर्न सकिन्छ । पार्टीहरूले भौतिक संरचनाहरूको निर्माण र पूर्वाधार विकासमा प्रतिस्पर्धा गर्ने हो भने चामत्कारिक प्रगति हुन सक्छ ।
९ .हाकिम नहोऊ, सरल
र जनमैत्री होऊ
साथीहरूले मलाई जिल्लामा बढी बोलाउँथे । फुर्सद नभएका वेला म भन्थेँ- अरूलाई बोलाउनुस् न । उनीहरूको जवाफ हुन्थ्यो- अरू नेतालाई सबैभन्दा पहिले प्लेनको टिकट चाहिन्छ, महँगो होटलको बन्दोबस्त गर्नुपर्छ । तर, हामीसँग पैसा छैन ।

नेता भड्किलो हुन हुँदैन । आर्थिक सोच संस्कृतिमा परिवर्तन आवश्यक छ । हाकिमीशैलीमा प्लेनमा जाने र भाषण दिएर फर्किने, जनतासँग संवाद नगर्ने सामन्ती तरिका हो । सिक्किममा पवन चाम्लिङ १५ दिन गाउँतिर बस्छन्, १५ दिन राजधानीमा । धेरैैजसो समय गाउँमै बिताउँथे । हामीकहाँ राजधानी छाड्ने भनेपछि नेताहरूको ज्वरो आउँछ । अलि थोत्रो गाडी चढ्न परे अपमानित महसुस गर्छन्, नेताहरू । टेम्पो चढ्ने र सार्वजनिक यातायात चढ्ने त निकै परेको कुरा भयो । लवाइ-खबाइ र बसाइमा पनि सामन्ती पारा
छ । भड्किलो पोसाकले पनि जनताबाट अलग्याउँछ । ठूलो होटलमा बस्ने, महँगो गाडी चढ्ने प्रवृत्तिले नेतालाई जनताबाट अलग्याउँदै लगेको छ ।

१०. विशेषज्ञलाई
सँगै लैजाऊ
हाम्रा पार्टीहरूले विशेषज्ञहरूलाई कहिल्यै सदुपयोग गर्न
सकेनन् । बुद्धि पुर्‍याउने हो भने उनीहरूले सबैभन्दा पहिले विशेषज्ञहरूको भेला गर्नुपर्छ र तिनका कुरा सुन्नुपर्छ । तपाईंहरू दुईमहिने तालिम दिन गाउँमा जानुपर्‍यो भन्न सकिन्छ । तरकारी र फलफूलको प्रविधि, पशुपालन र कुखुरापालनका प्रविधिको सामान्य ज्ञान दिन सकिन्छ । स्वास्थ्यसम्बन्धी शिविर चलाउन सकिन्छ । योग्यतम मान्छेलाई भविष्यका सम्भावना हेरेर अहिल्यै तालिममा पठाउनुपर्छ । जस्तो, कस्तुरी फार्मिङबारे, लघु प्रविधिबारे आवश्यक विज्ञ सरकारमा नपुग्दै तयार गर्नुपर्छ । पार्टीहरूले भविष्यको सरकारका रूपमा दीर्घकालीन सोच राख्नुपर्छ ।

११ .जनतासँग
घुलमिल होऊ
आमजनताको संस्कृति के ? र, पार्टीभित्रको संस्कृति के ? यो विषयमा अहिलेसम्म कुनै छलफल भएको छैन । लोकतान्त्रिक संस्कृति भनेको चाकरीको संस्कृति होइन, स्वाभिमानको संस्कृति हो । पदमा तलमाथि भए पनि राजनीतिक योग्यताका आधारमा नेता-कार्यकर्ता सबैको सम्मान हुनुपर्छ । पार्टीहरू गुटबन्दीको धमिराले खिइँदै गएका छन् । जनताका बीचमा जाँदा हाकिमजस्ता भएर जान्छन् । प्लेनबाट ओर्लन्छन्, माला लगाउँछन्, गजक्क परेर मन्तव्य दिन्छन्, महँगा होटलमा बस्छन् र जनतासँगै संवाद नै नगरी र्फकन्छन् । नेताले किसानसँग बसेर रुखोसुखो खानुपर्छ । उद्योगपतिसँग अफिसमा बोलाएर वार्ता गर्ने होइन, उनीहरूका उद्योगमा गएर हेर्नुपर्छ । पुँजी-संकलनदेखि व्यवस्थापनसम्म र त्यसका समस्यासम्मको जानकारी लिनुपर्छ । दलितलाई भाषण सुनाएर हुन्न, तिनका घरमा बसेर खानुपर्छ । अरू पार्टीको पनि सटिक समीक्षा गर्नुपर्छ । एउटाले अर्कालाई चोर, आतंकवादी, डाँका र देशद्रोही भनेर आरोप लगाउनुको सट्टा अर्काको राम्रा पक्षको प्रशंसा पनि गर्न सक्नुपर्छ । पुष्पलालले बिपीलाई भेट्दा बिपी अलि गजक्क पर्थे, तर पुष्पलाल सधैं विनम्र हुन्थे । हाम्रो राजनीतिमा विनम्रता र शालीनता भन्ने छैन, केवल बढी गाली गर्ने
प्रतिस्पर्धा छ ।

१२. सांस्कृतिक र सामाजिक
रुपान्तरणमा जोड देऊ

पार्टीको काम जनतालाई झन्डा बोकाउने मात्र होइन, शिक्षित र सांस्कारिक बनाउने पनि हो । तर, यस क्षेत्रमा उनीहरूको भूमिका शून्यप्रायः छ । दलहरूले अब चाडबाडहरूलाई नयाँ रूप दिई लोकतान्त्रीकरणको अभियान सुरु गर्नुपर्छ । सांस्कृतिक रुढीबूढी, छुवाछूत, भूतप्रेत र बोक्सीका भ्रमविरुद्ध राष्ट्रिय अभियानहरू गर्नुपर्छ । उदाहरणका लागि मछिन्द्रनाथको लिंगो ठडाउन कहाँ कताबाट नै लिंगो ल्याउनुपर्नेजस्ता मान्यतामा सुधार हुनुपर्छ । पार्टीहरूले चाहने हो भने बोक्सी र भूतप्रेतका अन्धविश्वास एक वर्षमा हट्छन् ।

June 16, 2009 Posted by | Politics | Leave a comment